„Wyniki naszego raportu wskazują na to, że Polki i Polacy chcą bezpiecznej i skutecznej psychoterapii” – podkreśla jedna z autorek badania dr Maria Baran z Wydziału Psychologii Uniwersytetu SWPS w Warszawie, cytowana przez Prawo.pl.

Według raportu, 68 proc. osób uważa, że psychoterapeuta powinien mieć wyższe wykształcenie psychologiczne lub lekarskie z specjalizacją w psychiatrii i opierać się na naukowo udowodnionych metodach terapeutycznych. Ponadto, zdaniem 63 proc. respondentów, wcześniejsze wykształcenie ma wpływ na skuteczność terapii.

Według informacji zawartych na stronie Prawo.pl, obecnie psychoterapeuci nie są zobowiązani do ukończenia studiów psychologicznych. Aby wykonywać ten zawód, wystarczy posiadanie tytułu magistra lub inżyniera w dowolnej dziedzinie. Konieczne jest jednak ukończenie kursu psychoterapii, przejście 250 godzin terapii własnej, 150 godzin superwizji oraz zdanie egzaminu. Dodatkowo wymagane jest odbycie trzymiesięcznego stażu na oddziałach posiadających atestację Polskiego Towarzystwa Psychologicznego (PTP).

„Doświadczenie jest ważne, ale olbrzymie znaczenie ma też to, czy ktoś przez pięć lat w trakcie jednolitych studiów uczył się psychologii, czy innych dziedzin; czy ma obszerną wiedzę, czy tylko kurs za sobą. Opieka nad pacjentem wymaga postawienia diagnozy, psycholog ma do tego narzędzia i nie musi odsyłać do innego specjalisty w razie wątpliwości” – mówi na łamach Prawo.pl Katarzyna Sarnicka, psycholożka, przewodnicząca Zarządu Krajowego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Psychologów.

Według Marty Boczkowskiej z Wielospecjalistycznego Wojewódzkiego Centrum Onkologii i Traumatologii im. M. Kopernika w Łodzi oraz Instytutu Psychologii PAN, pacjenci często trafiają do terapeutów stosujących metody niepotwierdzone naukowo, co opóźnia terapię i może być szkodliwe.

Psycholożka zwraca uwagę, że pacjenci, szukając pomocy, często trafiają do terapeutów, którzy stosują niepotwierdzone naukowo metody, co może opóźniać leczenie i przynosić szkodę pacjentom.

W badaniu zauważono, że ankietowani uważają, że istotne jest, aby rynek psychoterapii był bardziej kontrolowany przez instytucje. Aż 74% respondentów zgadza się, że powinien podlegać nadzorowi Ministerstwa Zdrowia, a 57% uważa, że psychoterapia powinna być poddana procedurze weryfikacji skuteczności i bezpieczeństwa metod, podobnie jak procedury medyczne.

„Zbyt mało mówimy o tym, że źle prowadzona psychoterapia może szkodzić. Mamy metodologię i możliwości do tego, żeby sprawdzać skuteczność i bezpieczeństwo stosowanych metod” – mówi dr n. med. Elżbieta Krawczyk-Pasławska, psycholożka kliniczna, członkini Polskiego Towarzystwa Psychologii Klinicznej i Psychoterapii EBP oraz Polskiego Towarzystwa Psychologicznego w wypowiedzi dla Prawo.pl.

Zgodnie z raportem opartym na badaniach, autorzy przedstawili rekomendacje, w których podkreślają konieczność posiadania przez psychoterapeutę podstawowego wykształcenia psychologicznego lub lekarskiego ze specjalizacją w psychiatrii, zwłaszcza w przypadku psychoterapii świadczonej w ramach publicznej służby zdrowia.

Według autorów badania, psychoterapia powinna być traktowana jako usługa medyczna i być poddawana nadzorowi Ministerstwa Zdrowia. Należy regularnie sprawdzać jej efektywność i bezpieczeństwo za pomocą oceny specjalistycznej Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (OTMiT).

Pełny artykuł jest dostępny pod tym linkiem: https://www.prawo.pl/zdrowie/potrzebne-uregulowanie-psychoterapii-w-polsce-rekomendacje,529548.html

Pochodzenie informacji: pap-mediaroom.pl

Podczas konferencji podsumowującej 20 lat członkostwa Polski w Unii Europejskiej, publikacja została zaprezentowana w Centrum Prasowym PAP w Warszawie. W wydarzeniu uczestniczyli m.in. były prezydent Aleksander Kwaśniewski oraz byli premierzy Jerzy Buzek i Jan Krzysztof Bielecki.

Z okazji 20. rocznicy przystąpienia Polski do UE, Polska Agencja Prasowa poprosiła kilkunastu ekspertów i naukowców o podsumowanie przemian, jakie nastąpiły w tym czasie w naszym kraju. Dodatkowo, we współpracy z szesnastoma urzędami marszałkowskimi, postanowiliśmy zaprezentować bilans naszego członkostwa w UE widziany z perspektywy regionów.

Analiza przemian gospodarczych wynikających z członkostwa Polski w UE została przygotowana przez profesorów Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, w skład którego wchodzą: dr hab. Adam A. Ambroziak, prof. dr hab. Mariusz Próchniak, dr hab. Michał Schwabe, prof. dr hab. Elżbieta Kawecka-Wyrzykowska oraz dr Dariusz Mongiało.

Autorem kolejnych rozdziałów są: prof. dr hab. Andrzej Rychard (Instytut Filozofii i Socjologii Polska Akademia Nauk) – Społeczeństwo, dr hab. Monika Stanny (Instytut Rozwoju Wsi i Rolnictwa, Polska Akademia Nauk) – Wieś, dr hab. Wawrzyniec Czubak i dr inż. Krzysztof Pawłowski (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu) – Rolnictwo, dr hab. inż. Krystian Szczepański (Instytut Ochrony Środowiska-Państwowy Instytut Badawczy – Środowisko, Andrzej Porawski (dyrektor Biura Związku Miast Polskich) – Samorządy, prof. dr hab. Bogusław Śliwerski (Uniwersytet Łódzki) – Edukacja, prof. dr hab. n. med. Jacek Jassem (Gdański Uniwersytet Medyczny), Adam Kozierkiewicz (Ośrodek Analiz Uniwersyteckich Sp. z o.o.) i Dariusz Gilewski (ekspert ochrony zdrowia) – Zdrowie, prof. dr hab. Przemysław Śleszyński (Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania, Polska Akademia Nauk) – Transport oraz prof. Danuta Hübner (posłanka do Parlamentu Europejskiego VII, VIII i IX kadencji) – Wyzwania UE.

„1 maja 2024 roku mija 20 lat od przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Nie ulega wątpliwości, że skutecznie wykorzystaliśmy ten okres. Znaleźliśmy się w grupie krajów członkowskich o najszybszym tempie dokonujących się zmian – zmniejszyliśmy nasz dystans względem średniego poziomu rozwoju krajów unijnych z 51,5 proc. PKB per capita w 2004 roku do 80 proc. obecnie” – napisała w słowie wstępnym raportu minister funduszy i polityki regionalnej Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz.

Szefowa ministerstwa finansów zauważyła, że w ciągu ostatnich dwóch dekad zwiększyły się nakłady na badania i rozwój w Polsce (z 0,55 proc. w 2004 roku do 1,46 proc. PKB w 2022 r.), a także spadło bezrobocie (z blisko 20 proc. do 3 proc. w końcu 2023 r.) oraz zwiększył się dostęp do internetu szerokopasmowego dla gospodarstw domowych (z 8,1 proc. do blisko 93 proc.).

„A to tylko kilka przykładów postępu, który dokonał się w ciągu tych 20 lat dzięki obecności Polski na wspólnym rynku europejskim i wykorzystaniu środków UE. A przypomnijmy, że do Polski trafiły z samej polityki spójności środki o wartości przeszło 161 mld euro, które wspierały inwestycje transportowe, energetyczne, w ochronę środowiska, innowacyjność i rozwój przedsiębiorstw czy wreszcie całą sferę społeczną. Z Funduszy Europejskich finansowano w Polsce nie tylko wielkoskalowe inwestycje, lecz także tysiące lokalnych projektów będących blisko obywateli, ich codziennych spraw i potrzeb” – napisała Pełczyńska-Nałęcz.

„Jest to szczególnie ważne obecnie, gdy możemy wykorzystać dwa nowe instrumenty. Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji z alokacją dla Polski sięgającą 3,8 mld euro ma na celu wsparcie regionów najbardziej dotkniętych skutkami transformacji w kierunku neutralności klimatycznej (…) oraz Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności, z którego Polska może otrzymać blisko 60 mld euro, stanowi odpowiedź na kryzysy, z którymi Europa mierzy się od wybuchu pandemii COVID-19 w 2020 roku. Wspiera on zmiany systemowe w gospodarce oraz inwestycje związane z niezależnością energetyczną, transformacją ekologiczną i cyfrową, jak również w sektorze ochrony zdrowia czy edukacji” – zaznaczyła minister funduszy.

„W Unii jesteśmy nie tylko bezpieczniejsi, lecz także bogatsi, bardziej otwarci i wykształceni. Rozwój Polski widać w wielkich miastach i najmniejszych wsiach. Codziennie korzystamy z tego, co razem tworzymy” – napisał.

Szefowa MFiPR podkreśliła, że kluczowym wyzwaniem na przyszłość będzie mądre inwestowanie funduszy unijnych.

Adam Szłapka, minister ds. Unii Europejskiej, również dołączył słowo wstępne do naszego raportu.

Ostatni rozdział naszego raportu skupia się na wyzwaniach stojących przed UE i perspektywach na przyszłość. Prof. Danuta Hübner, posłanka do Parlamentu Europejskiego w VII, VIII i IX kadencji, przekonuje, że „Unia Europejska jutra zaczyna się już dziś”.

„Aby sprostać wyzwaniom globalnym, Unia musi wytworzyć nie tylko spójność swoich polityk i polityczną determinację w relacjach zewnętrznych, lecz także wewnętrzną odporność. Przywódcy, którzy zostaną wybrani do kierowania głównymi instytucjami europejskimi, powinni wzmocnić budowanie konsensusu na rzecz otwartej i rozwijającej się gospodarki europejskiej” – napisała prof. Hübner.

Zapraszamy do pobrania raportu tutaj: https://samorzad.pap.pl/kategoria/aktualnosci/ekspercki-raport-pap-jak-dwie-dekady-czlonkostwa-w-ue-przeobrazily-polske

Przejdź pod powyższy link, aby pobrać raport ekspercki.

Treść pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl

Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej, Polski Związek Firm Deweloperskich (PZFD) wraz z ekspertami zrzeszonymi w strukturach Platformy Mieszkaniowej Pracodawców RP, przygotowali raport, który zawiera odpowiedzi na najczęstsze przekonania krążące w opinii publicznej na temat rynku nieruchomości.

„Wokół rynku mieszkaniowego narosło wiele emocji. Opinia społeczna ma wypaczony obraz zjawisk zachodzących w branży budowlanej” – przekonywał Michał Leszczyński, prawnik Polskiego Związku Firm Deweloperskich.

Według autorów raportu, popularnym, ale nieprzystającym do rzeczywistości przekonaniem jest to, że zyski firm deweloperskich sięgają czasem ponad 30 czy nawet 40 procent. Jednakże, te wartości to marże brutto podawane przez deweloperskie spółki giełdowe. Według dr hab. Adama Czerniaka, ekonomisty i dyrektora ds. badań w Centrum Analitycznym Polityka Insight, rzeczywisty zysk dewelopera jest inny.

„Marża brutto nie zawiera jednak innych kosztów, które deweloper ponosi w związku z realizacją inwestycji, czyli kosztów sprzedaży, zarządzania, a przede wszystkim odsetek od pożyczonego na sfinansowanie budowy kapitału. Jest to również kwota przed opodatkowaniem. Dopiero po tych odliczeniach możemy mówić o końcowym wyniku dewelopera, czyli marży netto” – wyjaśniał dr hab. Adam Czerniak.

„Wartość netto jest najbardziej wiarygodnym wskaźnikiem rzeczywistego zysku firmy, ponieważ zawiera pełen zakres wszystkich kosztów poniesionych w kilkuletnim procesie realizacji inwestycji deweloperskiej” – stwierdził dr hab. Adam Czerniak.

Marża netto, czyli zysk dewelopera na produkcie, który trwa około pięciu lat, wynosi średnio mniej niż 15 proc.

Raport PZFD obala mit o budowie małych mieszkań w Polsce. Według Polskiego Instytutu Ekonomicznego, mniej niż 2 proc. mieszkań przeznaczonych na sprzedaż w 16 miastach wojewódzkich i Gdyni miało powierzchnię mniejszą niż 25 mkw. Od 2018 r. minimalny metraż mieszkania nie może być niższy niż 25 mkw, a półtora miliona mikrokawalerek zostało wybudowanych w czasach PRL-u.

„Ponad 85 proc. z nich było sprzedawanych na rynku wtórnym – w większości były więc to lokale wzniesione w okresie, w którym nie obowiązywały regulacje dotyczące minimalnego metrażu. Powyższe dane dowodzą, że budowanie mikrolokali stanowi margines produkcji nowych nieruchomości w kraju” – przekonywała Hanna Milewska-Wilk, specjalistka ds. mieszkalnictwa, Instytut Rozwoju Miast i Regionów.

Według raportu PZFD, proces inwestycyjny jest również zbyt długi, co prowadzi do zniecierpliwienia potencjalnych nabywców mieszkań. Mariusz Ścisło, architekt z Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP), zwraca uwagę, że znaczną część tego procesu stanowi oczekiwanie na wydanie decyzji administracyjnych. Z ubiegłorocznego Rankingu Miast PZFD wynika, że urzędy nie zawsze przestrzegają ustawowych terminów na wydanie decyzji, co powoduje opóźnienia.

Według raportu PZFD, proces inwestycyjny jest również zbyt długi, co prowadzi do zniecierpliwienia potencjalnych nabywców mieszkań. Mariusz Ścisło, architekt z Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP), zwraca uwagę, że znaczną część tego procesu stanowi oczekiwanie na wydanie decyzji administracyjnych. Z ubiegłorocznego Rankingu Miast PZFD wynika, że urzędy nie zawsze przestrzegają ustawowych terminów na wydanie decyzji, co powoduje opóźnienia.

„W rożnych częściach Polski wygląda to skrajnie inaczej, przykładowo W Białymstoku na wydanie warunków zabudowy czeka się średnio 90 dni, a w Krakowie ponad… 365 dni” – mówił Mariusz Ścisło. „Takie tempo działania administracji publicznej powoduje, że o zasypaniu luki mieszkaniowej w Polsce należy myśleć w perspektywie co najmniej kilkuletniej, o ile nie dłuższej. Procedury trwają zbyt długo” – dodał.

Podczas konferencji PZFD uczestnicy zwrócili uwagę na negatywny wpływ terminu „patodeweloperka” na postrzeganie branży deweloperskiej. Mariusz Ścisło podkreślił, że utożsamianie wszystkich firm deweloperskich z patologią szkodzi całej branży nieruchomości.

„Pracujący przy wszystkich projektach mieszkaniowych architekci wyraźnie wskazują również, że >>patodeweloperka<< jest to zjawisko z obszaru planowania przestrzennego, a nie wykonawczych przepisów technicznych” – doprecyzował przedstawiciel SARP.

Na wielu forach społecznościowych gorąco dyskutuje się o wysokich cenach mieszkań. Według ekspertów PZFD, obecnie mamy do czynienia z historyczną nierównowagą między podażą a popytem na rynku nieruchomości. Niewielka liczba dostępnych lokali sprzedaje się szybko, co skutkuje wzrostem cen.

Według danych firmy JLL, ceny mieszkań deweloperskich w IV kwartale 2023 roku wzrosły w porównaniu do IV kwartału 2022 roku. Warszawa i Trójmiasto odnotowały wzrost o 21,4 proc., Poznań o 17,9 proc., a Kraków, Łódź i Wrocław mieściły się w zakresie 15,7–14 proc. Natomiast ceny mieszkań na rynku wtórnym wzrosły jeszcze bardziej, np. o 27 proc. w Krakowie, o 24 proc. w Warszawie i o 21 proc. we Wrocławiu.

„Na wzrost cen na rynki pierwotnym miała wpływ inflacja, wciąż rosnące ceny niektórych materiałów budowlanych, ale przede wszystkim brak gruntów przeznaczonych pod budownictwo” – wyjaśniał Kamil Sobolewski, główny ekonomista, Pracodawcy RP.

Nie uważa, że wraz z poprawą warunków kredytowania nieruchomości przez konsumentów w 2023 roku oraz uruchomieniem programu Bezpieczny Kredyt 2 proc., wprowadzono rozwiązania, które umożliwiłyby uruchomienie większej liczby nowych inwestycji dla przedsiębiorstw budowlanych.

„Powyższe możliwe było i jest poprzez m.in. uwolnienie gruntów znajdujących się w zasobach Skarbu Państwa, uruchomienie terenów pohandlowych i pobiurowych oraz skrócenie procedur administracyjnych. W ciągu ostatnich 10 lat to deweloperzy wybudowali ponad 1 mln mieszkań” – podsumował Kamil Sobolewski.

Zapoznaj się z najnowszym raportem dotyczącym rynku mieszkaniowego, dostępnym pod adresem: https://pracodawcyrp.pl/opinie-raporty/rynek-mieszkaniowy-przekonania-kontra-rzeczywistosc

Źródło wiadomości: pap-mediaroom.pl

W dniu 24 października w Poznaniu Polityka Insight zaprezentowała raport „Dekada polskiego rynku najmu. Portret społecznoekonomiczny najemców w Polsce”, opracowany na zlecenie PFR Nieruchomości. Po prezentacji raportu odbyła się debata na temat charakterystyki i oczekiwań osób wynajmujących lokale w ramach różnych form najmu.

„Wyniki badania pokazują, że blisko 40 proc. najemców instytucjonalnych planuje pozostać w swoich obecnych miejscach zamieszkania przez kilka lat, a 15 proc. traktuje wynajmowane mieszkanie jako docelowe miejsce zamieszkania. Skupiamy się na najemcach oraz ich potrzebach, ponieważ od ich preferencji, zasobów finansowych, a także stylu życia zależy trafność naszej oferty” – podkreśliła Anna Błaszczyk, członek zarządu PFR Nieruchomości S.A. 

Raport, o którym wspomniano, wynika z pierwszego w Polsce badania skupiającego 603 respondentów, wykorzystujących różne formy najmu, w tym instytucjonalny, komunalny, okazjonalny i użytkowników lokali TBS/SIM. Ankieterzy przeprowadzili 38 pytań, aby uzyskać odpowiedzi.

„Na temat rynku najmu funkcjonuje wiele mitów, które generują napięcia i stanowią bazę potencjalnych konfliktów. Należą do nich przekonania, że najemcami są tylko osoby młode, samotne, zamożne oraz myślące krótkoterminowo. Raport pokazuje, że te mity mają niewiele wspólnego z rzeczywistością” – zaznaczył Adam Czerniak, główny ekonomista i dyrektor ds. badań w Polityce Insight.

Raport ujawnił, że mieszkańcy mieszkań niewłasnościowych stanowią zróżnicowaną grupę. Wśród młodych osób, zainteresowanych wynajmem okazjonalnym, odnotowano wyższy odsetek studentów. Z kolei wśród najemców instytucjonalnych zdecydowanie dominują osoby powyżej 30 roku życia. Co więcej, większość z nich to rodziny z dziećmi, ich dochody są zbliżone do średniej krajowej, a często wybierają one długoterminowe umowy najmu.

Analiza wskazała również, że użytkownicy mieszkań niewłasnościowych stanowią wielokulturową mieszankę. Ponadto ich zróżnicowane potrzeby są w stanie spełnić przyjazne oferty najmu. Wyniki badania pokazały, że mieszkania niewłasnościowe są dobrą alternatywą dla tradycyjnego własnościowego modelu mieszkaniowego.

Dzięki danym statystycznym eksperci są w stanie lepiej zrozumieć rynek najmu, co pozwala na dostosowanie strategii inwestycyjnych funduszy i osób prywatnych, jak również zmian w polityce mieszkaniowej na poziomie krajowym i samorządowym. Dodatkowo, wprowadzane zmiany pozwalają zdemaskować nieprawdziwe informacje dotyczące rynku najmu.

„Raport odpowiedział na wiele pytań i przedstawił wiele informacji, do których na co dzień nie mamy dostępu. Dotyczy to zwłaszcza kwestii związanych z kryterium dochodowym – nie dysponujemy takimi danymi o naszych najemcach” – powiedział Szymon Błażek, członek Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych w Poznaniu.

Uczynił zauważenie, że raport jest przydatny nie tylko dla gminy, ale również dla tworzenia polityki mieszkaniowej w skali całego państwa. Przynosi on informacje o oczekiwaniach i preferencjach lokatorów, co jest niezwykle przydatne.

Zauważył także, że raport pomaga zrozumieć wymagania i preferencje najemców. To z kolei może być bardzo przydatne dla gminy, a także do ustalania polityki mieszkaniowej na szczeblu całego kraju.

„Raport pokazał, że wszyscy mają wspólne potrzeby. Nie ma znaczenia, czy ktoś jest najemcą komunalnym czy okazjonalnym, wszyscy chcą mieszkać w jak najlepszych warunkach, w lokalu, którego metraż pozwala np. zaprosić znajomych i mieć ten lokal wyposażony w podstawowe elementy, jak np. urządzenia AGD czy TV” – podkreślił przedstawiciel poznańskiego samorządu. 

PFR Nieruchomości S.A. w ramach Funduszu Mieszkań na Wynajem wznosi w Poznaniu nowe osiedle przy ul. Śniadeckich, w skład którego wchodzi pięć sześciokondygnacyjnych budynków zawierających 318 lokali. Przeważają wśród nich mieszkania dwupokojowe o średniej powierzchni 46 mkw, ale znajdzie się tu także miejsce dla kawalerek i mieszkań trzypokojowych. Do tego osiedle zostanie wyposażone w parking podziemny na 320 samochodów oraz plac zabaw, by dostarczyć mieszkańcom komfortowych warunków do życia.

„Dla rozwoju sektora wynajmu ważne są wszystkie czynniki, które zbliżają społeczność lokalną i umożliwiają rozwój rodzinom z dziećmi. Dlatego w naszych inwestycjach projektujemy większe mieszkania i place zabaw, tak aby rodziny z dziećmi czuły się komfortowo” – zaznaczyła Anna Błaszczyk.

PFR Nieruchomości jest świadome preferencji najemców, którzy są skłonni zapłacić więcej za lepszy sprzęt elektroniczny lub wyższy standard wyposażenia i umeblowania mieszkań. W związku z tym wszystkie decyzje inwestycyjne, podejmowane zarówno w nowych, jak i realizowanych projektach, będą uwzględniać te ustalenia. 

PFR Nieruchomości S.A. jest głównym dostawcą mieszkań na wynajem na polskim rynku od dekady. Spółka wybudowała osiedla, których łączna wartość przekracza 3 mld zł w 40 lokalizacjach w całym kraju. Inwestycje PFR Nieruchomości obejmują wielkie miasta, takie jak Warszawa, Poznań i Kraków, jak i mniejsze samorządy, w których zapotrzebowanie na mieszkania jest duże – od Świdnika, Radomia, Dębicy, po Łowicza.

Jeśli jesteś zainteresowany dowiedzeniem się, jak obecnie wygląda polski rynek najmu, nie przegap szansy na przeczytanie najnowszego raportu „Dekada polskiego rynku najmu. Portret społeczno-ekonomiczny najemców w Polsce”. Dowiedz się, kim w rzeczywistości są najemcy polskich nieruchomości, czytając ten wyjątkowy raport na stronie: https://nieruchomosci.pfr.pl/nie-tylko-mlodzi-samotni-czy-bogaci-pierwszy-taki-raport-w-polsce-pfr-nieruchomosci-s-a-i-polityka-insight-sprawdzaja-kim-sa-najemcy/ 

Wiadomość pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl

ARC Rynek i Opinia było partnerem badań jakościowych dotyczących motywacji i barier ustanawiania stref czystego transportu w polskich miastach. Agata Tkaczyk, dyrektor ds. badań jakościowych w ARC Rynek i Opinia, przedstawiła kluczowe wnioski z tego raportu, który został opracowany w ramach projektu Laboratorium Stref Czystego Transportu, finansowanego z Funduszy Norweskich.

„Raport daje poczucie optymizmu, nie padła ani jedna opinia negująca istnienie stref czystego transportu. Natomiast było bardzo wiele pytań, wątpliwości oraz szczegółowych kwestii, które warto wyjaśnić i rozstrzygnąć” – mówi Agata Tkaczyk.

Rozmówcy wskazywali, że stworzenie stref czystego transportu wiąże się nie tylko z poprawą jakości powietrza, ale także z lepszym i bardziej komfortowym życiem w mieście. Zauważali oni, że spowoduje to obniżenie stężenia hałasu i zmniejszenie ilości zanieczyszczeń w miejskim otoczeniu.

„Wiele osób wyobraża sobie, że taka strefa poprawi warunki, w jakich się żyje i porusza na co dzień. Że będzie spokojniej, bez pospiechu, czyściej, chłodniej latem i podobnie jak w miastach duńskich czy holenderskich znajdzie się więcej miejsca na zieleń. Te oczekiwania są przeszacowane, ponieważ takie zmiany nie dzieją się z dnia na dzień” – wyjaśnia Agata Tkaczyk.

Strefy czystego transportu mogą znacząco poprawić jakość powietrza w centrach miast, a także zwiększyć dostępność do zieleni i umożliwić pieszym bezpieczne i swobodne poruszanie się po mieście. Autorka raportu wskazuje, że wprowadzenie takich stref może być źródłem długofalowych korzyści społecznych, a mieszkańcy będą mogli korzystać ze znacznie lepszego jakościowo życia.

„Jednym z warunków, aby SCT w mieście została wprowadzona ku pożytkowi ogólnemu jest wprowadzenie zmian w organizacji transportu zbiorowego. Innymi słowy im lepszy transport w mieście, tym większa szansa na to, że strefy czystego transportu spotkają się z aprobatą i będą tym, co mieszkańcy docenią” – zaznacza Agata Tkaczyk.

Niektórzy uczestnicy badania byli zaniepokojeni, że wykluczenie starszych samochodów z SCT może mieć wpływ na wykluczenie komunikacyjne ubogich mieszkańców. Przedsiębiorcy zaś zwrócili uwagę na to, że prowadzenie biznesu w obrębie strefy będzie wiązać się z wyższymi kosztami.

Zdaniem Agaty Tkaczyk wymagać to będzie wyciągnięcia wniosków z dotychczasowych przyzwyczajeń i postaw, a kluczową rolą samorządów będzie uświadomienie mieszkańcom, co jest naprawdę niezbędne do życia, a co może mieć szkodliwy wpływ na zdrowie i samopoczucie.

„Musimy zdawać sobie sprawę, że nie tylko my jesteśmy tu, na tej ziemi. Za chwilę przyjdą następne pokolenia i co im wtedy zostawimy?” – komentuje autorka raportu.

Jej zdaniem powinno się również wyjaśnić mieszkańcom, że SCT nie będzie działać bezwzględnie. Oznacza to, że pojazdy użyteczności publicznej, podróżni niepełnosprawni, a także rodzice małych dzieci będą mieli szansę skorzystania z niektórych udogodnień.

„Najważniejsze w dyskusji na temat stref czystego transportu jest uświadomienie konieczności pójścia na pewne ustępstwa, częściowej rezygnacji ze swojej wygody na rzecz środowiska, bo to się korzystnie odbije na komforcie życia i na zdrowiu nas wszystkich” – podkreśla Agata Tkaczyk.

W czerwcu i lipcu 2023 r. przeprowadziliśmy badania na 32 osobach z 8 miast: Warszawy, Katowic, Lublina, Łodzi, Poznania, Rzeszowa, Sopotu i Torunia. Wśród osób zbadanych znaleźli się przedstawiciele administracji samorządowej, liderzy lokalnych społeczności oraz przedsiębiorcy.

Badanie zostało przeprowadzone w sierpniu i wrześniu 2022 r. na grupie 30 osób z całego kraju.

W sierpniu i wrześniu 2022 r. przeprowadziliśmy badania na grupie 30 osób z całego kraju. Zebraliśmy opinie od przedstawicieli różnych grup społecznych, w tym lokalnych liderów, przedsiębiorców i przedstawicieli administracji samorządowej.

Inicjatywa „Laboratorium Stref Czystego Transportu” realizowana jest w ramach Funduszu Współpracy Dwustronnej Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Norweskiego Mechanizmu Finansowego w ramach Programu „Środowisko, Energia i Zmiany Klimatu”.

Informacja pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl

Młodzi dorośli w wieku 18-34 lat to grupa, która mimo dobrego stanu zdrowia i statusu finansowego, notuje niski poziom szczęścia. 37 proc. badanych wskazuje, że jest nieszczęśliwych, 44 proc. stwierdza umiarkowany poziom dobrostanu, a jedynie 19 proc. określa swoje samopoczucie jako najwyższe. Ponadto, z porównania z rodzinami z dziećmi oraz osobami po 60. wyłania się obraz młodych dorosłych, którzy najmniej są zadowoleni ze swojego lokum oraz najbliższej okolicy. Według Eurostatu, w 2022 r. więcej niż połowa osób w wieku 25-34 lat będzie nadal mieszkała z rodzicami.

Badanie przeprowadzone przez autorów raportu wykazało, że posiadanie własnego mieszkania nie ma bezpośredniego wpływu na szczęście młodych dorosłych. Udział właścicieli lub współwłaścicieli mieszkań w grupach najbardziej nieszczęśliwych i tych najszczęśliwszych był w zasadzie taki sam – około 40-42%. Wynajmujący zaś mieszkania okazali się posiadać najwyższy poziom odczuwanego szczęścia.

„Posiadanie domu lub mieszkania na własność nie sprawia, że młode osoby czują się szczęśliwe. To, co jest dla nich ważne, to taka sytuacja mieszkaniowa, która pozwala na swobodne funkcjonowanie w miejscu zamieszkania, daje poczucie sprawczości, niezależności i możliwość aktywnego kształtowania swojego otoczenia” – podkreśla Ewa Jarczewska-Gerc, psycholożka z Uniwersytetu SWPS.

Statystyki pokazują, że młodzi dorośli mieszkają średnio na 56 mkw., natomiast rodziny z dziećmi na 82 mkw., a osoby w wieku powyżej 60 lat na 81 mkw. Zazwyczaj mniejsza powierzchnia lokum wiąże się z większymi wymaganiami odnośnie organizacji przestrzeni. Jednakże to rozwiązanie ma tę zaletę, że zajmuje mniej czasu na sprzątanie oraz jest bardziej ekonomiczne.

Dla młodych dorosłych małe mieszkanie może być atrakcyjną opcją w czasach trudności ekonomicznych. Zajmuje ono mniej czasu na sprzątanie, a także jest tańsze w utrzymaniu. Ponadto, statystyki pokazują, że mieszkańcy w wieku 20-44 lat mieszkają średnio na 56 mkw., podczas gdy rodziny z dziećmi na 82 mkw., a osoby w wieku powyżej 60 lat na 81 mkw.

Statystyki wskazują, że samotność ma ogromny wpływ na nasze samopoczucie. Osoby mieszkające same stanowią aż jedną trzecią wszystkich nieszczęśliwych, podczas gdy wśród przodowników szczęścia aż 87 proc. to osoby żyjące z bliskimi. Dlatego też współpraca i wzajemne relacje z innymi są tak ważne w kształtowaniu naszego dobrostanu.

Dostęp do usług, takich jak handel, kultura, rozrywka, obiekty sportowe oraz transport publiczny, to kluczowy czynnik decydujący o poziomie szczęścia młodych dorosłych. Z raportu „Szczęśliwy dom. Młodzi dorośli: szczęście do poprawki” wynika, że większość z nich nie jest zadowolona ze swojego otoczenia – aż 80% respondentów ocenia je negatywnie lub neutralnie.

„W Poznaniu mieszkania w odległości nie większej niż 250 m od najbliższego centrum handlowego są wyceniane nawet o 100 zł więcej za 1 mkw. od tych położonych dalej. W Krakowie różnica pomiędzy lokalami znajdującymi się 50 m i 2 km od najbliższego kina wynosi aż 425 zł/mkw. Niezadowolenie z okolicy zamieszkania pokazuje, że wybór lokum często zależy od budżetu kupujących, a niekoniecznie od ich preferencji” – tłumaczy Karolina Klimaszewska, starsza analityczka Otodom. 

Relacje społeczne i zaangażowanie w życie domowe to klucz do szczęścia młodych dorosłych. Otoczeni przyjaciółmi i bliskimi, mogą czerpać radość z wykonywania prostych czynności, np. przygotowywania posiłków, sprzątania czy pracy zawodowej. Prawdziwym szczęściem jest aktywność i dbanie o siebie i otoczenie, przez co wszyscy możemy mieć lepsze miejsce do życia.

Badacze zwracają uwagę na fakt, że wysoki odsetek nieszczęśliwych młodych dorosłych nie można jednoznacznie przypisać bierności. Uwarunkowania społeczne i środowiskowe odgrywały tu bowiem istotną rolę. W obliczu pandemii COVID-19 zarówno millenialsi, jak i pokolenie Z musieli stawić czoła nowym realiom, odnajdując się w codziennym życiu w sytuacji pracy zdalnej.

Według Adam Czerniaka, głównego ekonomisty Polityki Insight, młodzi dorośli, którzy w ostatnich latach pragnęli się usamodzielnić mieszkaniowo, napotykali spore trudności. Jednakże, jak wyjaśnił ekspert, pozytywne zmiany wyliczania zdolności kredytowej oraz wprowadzenie rządowego programu dopłat do kredytów pozwoliły wielu z nich ponownie zacząć planować zakup własnego mieszkania.

Osoby poszukujące lokalu na wynajem odczuły poprawę sytuacji w porównaniu do ubiegłego roku – wzrost liczby lokali oddawanych do użytkowania w największych miastach oraz powrót części uchodźców do ich własnego kraju zapewniły większą dostępność mieszkań i zahamowały wzrost czynszów.

„Tak więc sytuacja na rynku mieszkaniowym w ostatnich miesiącach była korzystniejsza dla części młodych osób, które chcą się wyprowadzić z rodzinnych domów” – komentuje Adam Czerniak.

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

Katarzyna Sekścińska, z Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, podczas panelu „Wierzchołek góry lodowej, czyli młodzi o finansowaniu starości”, podkreśliła, że zaledwie 31 proc. młodych ludzi w wieku 18-30 lat podejmuje świadome działania związane z oszczędzaniem na starość.

Mimo że obecnie emerytura nie jest tematem, który zajmuje główne miejsce w myślach młodych Polaków, 11 proc. nigdy na ten temat nie myślało, a 57 proc. jedynie od czasu do czasu. 6 proc. poszukuje jednak aktywnie informacji odnośnie oszczędzania na przyszłość, pomimo tego że pozostała połowa Polaków zdobywa wiedzę na ten temat wyłącznie przypadkowo, poprzez telewizję czy radio.

Według wyjaśnień Katarzyny Sekścińskiej, zjawisko niewielkiego zainteresowania odkładaniem na emeryturę wynika głównie z uznania przez respondentów tej kwestii za niepilną (ok. 65 proc.), choć ważną (60-70 proc.). Ponad 70 proc. zakłada, że tematyka ta jest trudna, a ponad połowa uważa ją za nudną. Co więcej, aż 27 proc. uznało, że prawdopodobnie jest to niemożliwe osiągnięcie godnego zabezpieczenia finansowego na starość.

Młodzi ludzie często oceniają swoją przyszłą emeryturę z ZUS optymistycznie, choć rzeczywista stopa zastąpienia w 2060 roku szacowana jest na 24,6%. Większość badanych wierzy, że ich emerytura będzie wyższa niż równa ich obecnej pensji, jednakże 36% respondentów uważa, że będzie ona niewystarczająca do pokrycia podstawowych potrzeb, a 48% myśli, że starczy jedynie na nie.

Mimo wysokiej samooceny wiedzy na temat systemu emerytalnego i oferowanych w Polsce rozwiązań, badania wykazały, że jedynie ok. 10 proc. badanych znało prawidłowe odpowiedzi na pytania z tej dziedziny.

Badania wykazały, że chociaż 79 proc. respondentów uważa, że edukacja finansowa jest ważna, to jedynie 15 proc. z nich skorzystało z programów oferowanych przez instytucje finansowe. Głównymi powodami nieuczestniczenia w tych programach są brak czasu (36 proc.) oraz brak zainteresowania (33 proc.) tematyką finansową.

PPK to rozwiązanie coraz częściej wybierane przez młodych ludzi jako narzędzie do długoterminowego oszczędzania. Według danych aż co piąte badane osoby decyduje się na tę formę oszczędzania.

Wyniki badań wskazują, że wielu ludzi nie chce korzystać z możliwości oszczędzania, jakie oferuje IKE, PPK czy IKZE. Głównym powodem jest brak zaufania do obecnie rządzących i obawy przed zmianami w przepisach (30% ankietowanych) lub uważają, że jest za wcześnie, by zaczynać inwestować (25% badanych).

Katarzyna Sekścińska dokonując analizy wyników badania wskazała, że większość młodych osób widzi konieczność planowania przyszłości, ale nie poświęcają temu jeszcze uwagi. Zdaniem ekspertki, instytucje finansowe stoją przed wyzwaniem przyciągnięcia młodych ludzi do oszczędzania na starość.

Po prezentacji raportu odbyła się dyskusja panelowa, w której wzięli udział znamienici przedstawiciele różnych branż, którzy już wiele osiągnęli na rynku pracy.

Wśród panelistów była Aleksandra Lisowska, lekkoatletka, mistrzyni Europy w biegu maratońskim Monachium 2022, która wspomniała, że skłoniła ją do myślenia o emeryturze historia bliskiej jej osoby, która po latach pracy otrzymała świadczenie, za które nie była w stanie się utrzymać.

„Nikt o tym nie mówi, nie myśli. Dopiero, kiedy ktoś zamierza odejść na emeryturę, zaczyna dowiadywać się, jaka to będzie kwota i jest przerażony, ponieważ okazuje się, że osoba, która zarabia 10-15 tys. zł, nagle będzie się musiała utrzymać się za trzy tys. zł” – mówiła Lisowska.

„Pytani, dlaczego chcieliby szybko zacząć pracować, odpowiadają, że dlatego, aby zdążyć odłożyć na emeryturę. To jest zaskakujące, biorąc pod uwagę młody wiek tych osób” – stwierdził.

„Granica 34 lat, od której młodzi ludzie zaczynają się nad tym zastanawiać, jest pochodną tego, że jest to okres, w którym nabieramy pewnej stabilności finansowej i jesteśmy w stanie realnie odkładać na później” – zauważył.

Aleksandra Pędraszewska zauważyła, że w związku z tym, gdy zrozumiała, jak to wygląda, w ciągu trzech lat odłożyła na mieszkanie i zaczęła je wynajmować, by uzyskać dodatkowy dochód.

Michał Lutek, prawnik, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego, współzałożyciel Fundacji Tworzymy, zwrócił uwagę na perspektywę swoich studentów i wsparcie oferowane przez fundację. Według niego tematy dotyczące emerytury są pomijane wśród młodych ludzi, bo wydaje im się, że mają jeszcze czas.

Również badania przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wśród osób poniżej 35. roku życia wykazały, że ponad 25 proc. z nich nie ma żadnych oszczędności na emeryturę. Wynika to z tego, że wiele młodych osób jest na samozatrudnieniu, które nie zobowiązuje do odkładania na jesień życia.

Dlatego też, aby zapewnić sobie dodatkowy dochód, Aleksandra Pędraszewska odłożyła w ciągu trzech lat na mieszkanie i zaczęła je wynajmować.

Na podstawie obserwacji Michała Lutka, wielu młodych ludzi nie zdaje sobie sprawy z tego, jak ważne jest odkładanie na emeryturę, ponieważ wydaje im się, że jeszcze mają czas.

Badania w Wielkiej Brytanii wykazały, że większość młodych osób jest w samozatrudnieniu, czego skutkiem jest brak oszczędności na emeryturę.

Aby niwelować tę sytuację, Aleksandra Pędraszewska postanowiła odłożyć pieniądze na mieszkanie i wynajmować je, by uzyskać dodatkowy dochód.

Według Michała Lutka, Fundacja Tworzymy oferuje swoim studentom i podopiecznym wsparcie w dążeniu do odkładania na przyszłość.

„To coraz bardziej jest aplikowane do perspektywy polskiej, bo tu również większość osób pracuje na umowę zlecenie” – wskazała Pędraszewska.

„Połowa ludzi między 18. a 34. rokiem życia mieszka z rodzicami, to jest bariera wejścia w dorosłość. Posiadanie własnego lokum i założenie rodziny to potrzeby pierwsze w kolejności, więc kwestia emerytalna jest na odległym planie” – zdiagnozował.

Andrzej Kubisiak, zastępca dyrektora Polskiego Instytutu Ekonomicznego, zauważył, że młode pokolenie napotyka dziś wiele trudności. Uczestnicy spotkania zgodnie podkreślali, że edukacja w tym zakresie jest konieczna, lecz musi mieć odpowiedni charakter.

Świadomość finansowa młodych ludzi może być wzmocniona przez edukację dotyczącą oszczędzania na emeryturę i możliwości inwestowania w tym celu. Wysiłek ten może pomóc młodym ludziom w budowaniu stabilnej przyszłości.

Istnieje wiele programów edukacyjnych, które pomagają młodym ludziom w zapoznaniu się z koncepcjami finansowymi, jakie będą potrzebne do osiągnięcia sukcesu w przyszłości. Uczestnicy dyskusji podkreślili, że te programy są niezbędne dla rozwoju młodych ludzi.

Organizacje pozarządowe, instytucje edukacyjne i szkoły mogą wspólnie włączyć się w ten wysiłek, aby młode pokolenie mogło zdobyć wystarczającą wiedzę i umiejętności, aby mieć zdrową sytuację finansową w przyszłości.

„Młodym trzeba opowiadać historie oparte na znanych przypadkach, pokazujące historie konkretnych ludzi” – zaznaczył Andrzej Kubisiak.

Według jego zdania skutecznym kanałem dotarcia do młodych ludzi jest media społecznościowe. Przesłanie musi być jasne i zrozumiałe, aby pokazać im realną wartość tego, co ma do zaoferowania.

Jego zdaniem, aby osiągnąć sukces w dotarciu do młodych ludzi, konieczne jest wykorzystanie mediów społecznościowych. Komunikat powinien być prosty i wyrazisty, aby przekazać im wymierne korzyści.

„Musimy uważać na to, kto te treści przedstawia i starać się w świecie komunikacji elektronicznej budować pewne autorytety w dziedzinie oszczędności emerytalnych i inwestycji” – zaznaczył.

Michał Lutek wskazał, że edukacja w zakresie finansów jest niezbędna, by młodzi ludzie mogli skutecznie wykorzystywać te instrumenty. Ważne jest, by edukatorzy dostarczali konkretnych wskazówek i technik, dzięki którym młodzi ludzie będą w stanie radzić sobie z wyzwaniami przed jakimi stoją.

Uważa się, że aby edukacja finansowa okazała się skuteczna, musi być prowadzona przez ekspertów w tej dziedzinie. Dodatkowo niezbędne są intuicyjne, proste i zrozumiałe instrumenty finansowe, które spełniają oczekiwania młodych ludzi. Michał Lutek zaznaczył, że te instrumenty powinny zapewnić wystarczającą wiedzę, by młodzi ludzie mogli wykorzystywać je w praktyce.

Aby edukacja finansowa była skuteczna, eksperci powinni dostarczyć konkretnych informacji i technik, które ułatwią młodym ludziom radzenie sobie z problemami finansowymi. Ponadto ważne są intuicyjne, proste i zrozumiałe narzędzia finansowe, które odpowiadają postawom młodych ludzi związanym z ochroną klimatu i zrównoważonym rozwojem.

Według Michała Lutka, edukacja finansowa może przynieść korzyści młodym ludziom, pod warunkiem że będzie ona prowadzona przez ekspertów. Młodzi muszą mieć dostęp do narzędzi finansowych, które są zrozumiałe i nie wymagają dużo czasu. Eksperci zajmujący się edukacją finansową powinni dostarczać konkretne wskazówki i techniki, dzięki którym młodzi ludzie będą w stanie wykorzystać te narzędzia w praktyce.

Źródło dystrybucji: pap-mediaroom.pl

Raport Instytutu Zarządzania w Ochronie Zdrowia Uczelni Łazarskiego, przedstawia stan profilaktyki i leczenia tego schorzenia w 12 wybranych krajach Europy oraz Kanadzie.

„Otyłość to zjawisko zróżnicowane na poziomie poszczególnych krajów. Na pewno chcielibyśmy być tacy jak Francuzi, którzy mają jeden z najniższych wskaźników zapadalności na otyłość wśród dzieci i młodzieży” – mówiła dr Małgorzata Gałązka-Sobotka, dyrektor Instytutu Zarządzania w Ochronie Zdrowia Uczelni Łazarskiego.

Wśród dzieci i młodzieży od 10. do 19. roku życia, przykładem dla Polski może być też Dania, gdzie choruje zaledwie 6 proc. tej populacji. Natomiast w Kanadzie, odsetek ten wynosi 15 proc., a „epidemia otyłości wymknęła się spod kontroli” – przekonywała dr Gałązka-Sobotka. Szczególnie jest to widoczne wśród dorosłych Kanadyjczyków – 39 proc. z nich ma zdiagnozowaną otyłość.

W niektórych krajach przyrost odsetka dzieci i młodzieży z nadwagą i otyłością od 2001 do 2019 był znaczny. „W Czechach udział nadwagi i otyłości w grupie 7-15 lat wzrósł w tym okresie u chłopców o 8 punktów procentowych, z 33 do 41 proc., zaś u dziewcząt o 5 punktów, z 26 do 31 proc. Jednak we wszystkich analizowanych krajach trzeba będzie dołożyć ok. 5 proc. z powodu epidemii Covid-19, która spowodowała przymusowy pobyt w domu, a co za tym idzie brak ruchu, zajadanie stresu” – mówił dr Jakub Gierczyński, ekspert ochrony zdrowia, MBA.

Przypomniał jednocześnie, że Czechy podobnie jak Wielka Brytania, wdrożyły ambitny narodowy plan walki z otyłością, posiadają również podobne rozwiązania działające na poziomie regionalnym.

„Jednak najlepszym wzorem w kwestii profilaktyki i leczenia otyłości powinna być dla Polski Francja i w pewnym stopniu Hiszpania” – stwierdziła Marta Pawłowska, ekspert promocji zdrowia i profilaktyki chorób, MBA.

Przypomniała, że kraje te znajdują się na dwóch przeciwnych biegunach, jeśli chodzi o epidemiologię otyłości w Europie. Francja znajduje się wśród krajów o najniższych wskaźnikach tej choroby, zarówno wśród dzieci, nastolatków, jak i dorosłych, zaś Hiszpania wręcz odwrotnie. Co więcej, Hiszpania posiada bardzo wysoki wskaźnik kobiet z otyłością już w momencie zachodzenia w ciążę – 20 proc.

„A jednocześnie obydwa kraje fantastycznie wdrażają międzysektorową politykę prewencji choroby otyłościowej. Francja posiada Narodowy Program Żywienia i Zdrowia, który co kilka lat jest ewaluowany. Z kolei w Hiszpanii w czerwcu tego roku został przyjęty wzorcowy dla całego świata międzysektorowy dokument skupiony na zarządzaniu otyłością u dzieci” – mówiła Marta Pawłowska.

Komentując przedstawione w raporcie wyniki analiz prof. Paweł Bogdański, prezes Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości, stwierdził, że w naszym kraju szczególnie niepokoi dramatyczny wzrost częstości występowania otyłości wśród dzieci i młodzieży. „Jesteśmy pod tym względem liderami w Europie. A to przełoży się na wzrost częstości występowania otyłości u dorosłych” – podkreślił prof. Bogdański.

Według niego otyłość już teraz jest poważnym problemem w Polsce. „Widzimy kolejki do lekarzy leczących powikłania otyłości. W przyszłości choroba ta spowoduje lawinowy wzrost kosztów dla pracodawców, a co za tym spadek konkurencyjności polskich firm na rynku europejskim i światowym. Dlatego państwo, jego resorty powinny być zainteresowane budowaniem systemu narodowej strategii skutecznego zapobiegania i leczenia otyłości” – powiedział prof. Bogdański.

Profilaktykę otyłości powinno się zaczynać już w przypadku małych dzieci. „Jako prewencja znakomicie się sprawdza karmienie piersią. To interwencja o najwyższej skuteczności redukcji występowania otyłości” – mówił dr hab. Michał Brzeziński z Katedry i Kliniki Pediatrii, Gastroenterologii, Alergologii i Żywienia Dzieci GUM.

Po drugie, dzieci powinny mieć dostęp przede wszystkim do wody zamiast do innych napojów. „Dalej, należy dawać małym dzieciom niskoprzetworzone produkty do samodzielnego jedzenia. Powinny je znać z domu, żłobka lub przedszkola. I oczywiście ważna jest też aktywność fizyczna, dzieci są bardzo spontaniczne ruchowo – nie możemy tego zabijać sadzając je w ławce” – zaznaczył dr hab. Brzeziński.

Według niego, w przypadku profilaktyki otyłości wśród uczniów, warto rozważyć ograniczenie sprzedaży niezdrowego jedzenia w pobliżu szkoły. „Działałoby to podobnie jak zakaz sprzedaży alkoholu. Np. w promieniu 150 m nie można byłoby sprzedawać produktów typu fast food np. hot dogów tak, by dzieci nie wychodziły na przerwie po takie jedzenie” – mówił dr hab. Brzeziński.

Konferencję zakończyło podpisanie deklaracji interdyscyplinarnego Partnerstwa na rzecz Profilaktyki i Leczenia Otyłości, którego powstanie zostało zainicjowane przez Polskie Towarzystwo Leczenia Otyłości i Instytut Zarządzania w Ochronie Zdrowia Uczelni Łazarskiego. „Jesteśmy głęboko przekonani, że możemy skutecznie zapobiegać rozwojowi tej poważnej choroby. Zidentyfikowaliśmy obszary, w których powinniśmy działać, wiemy, że podstawą jest rzetelna i kompleksowa informacja docierająca do osób odpowiedzialnych za budowę systemu zdrowia i edukacji” – podsumował prof. Paweł Bogdański, prezes Polskiego Towarzystwa Leczenia Otyłości.

Źródło informacji: PAP MediaRoom

Wiadomość pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl