„Sprawdziliśmy, które z 66 miast na prawach powiatu zapewniają najlepsze warunki do życia. Obszar programów zdrowotnych był jednym z ośmiu, które braliśmy pod uwagę. Łącznie przeanalizowaliśmy ponad 60 wskaźników na 8 różnych obszarach: zdrowie, ludność – pokolenia, tu widać ryzyka zgonu z rożnych przyczyn, usługi komunalne i społeczne, edukacja, mieszkalnictwo, środowisko, infrastruktura i przestrzeń – tłumaczy Agnieszka Chłoń Dominczak, prof. SGH, prorektorka ds. nauki Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. – Tworząc Indeks Zdrowych Miast, zadaliśmy sobie pytania: co oznacza termin zdrowe miasto, jakie są główne obszary, w których miasta mogą i podejmują działania, aby poprawić jakość życia, a zarazem zdrowia mieszkańców. Te analizy pozwoliły nam ocenić, które miasta w Polsce oferują mieszkańcom najszerszy dostęp do programów zdrowotnych” – dodaje ekspertka.

Warto przy tym pamiętać, że – nie tylko w Polsce – na to, jak zdrowe jest społeczeństwo, wpływa bardzo wiele czynników. Istotnym determinantem zdrowia jest na przykład poziom wykształcenia – im wyższe – tym lepsze zdrowie.

Brak jednoznacznego lidera

Okazało się, że niektóre miasta są liderami w jednym z obszarów, inne w zupełnie innych. Indeks pokazał bardzo patchworkowy obraz. 

„Nie ma lidera, który wybija się we wszystkich obszarach. Wprawdzie Warszawa nie była liderem w żadnej kategorii, ale w sumie wypadła najlepiej. To pokazuje, jak ważne jest, żeby w równomierny sposób prowadzić działania wpływające na zdrowie mieszkańców miast. Skupiliśmy się na tym, co miasta robią w różnych obszarach, które mogą wpływać na zdrowsze życie mieszkańców. Trudno nam było porównywać choćby sieć szpitali, czy liczbę lekarzy przypadającą na mieszkańca, bo to zależy od tego, jaką funkcję miasto pełni w obszarze zdrowia. W Warszawie, Łodzi mamy bardzo mocno wyspecjalizowane centra zdrowia, które oferują usługi nie tylko dla mieszkańców tych miast, ale dla całej Polski. Po różnych analizach zespół doszedł do wniosku, że skupimy się na programach zdrowotnych” – tłumaczy prof. Chłoń Domińczak.

Liderzy poszczególnych kategorii:

• W kategorii Zdrowie liderem zostało Opole.
• W kategoriach: Ludność i Pokolenia oraz Usługi Społeczne i Komunalne zwyciężył Rzeszów. 
• W kategorii Edukacja liderem okazał się Białystok.
• W kategorii Mieszkalnictwo najlepsze są Gliwice.
• Miano lidera w kategorii Środowisko trafiło do Sopotu.
• W kategorii Infrastruktura zwyciężył Nowy Sącz.
• W kategorii Przestrzeń najlepszy wskaźnik osiągnęło Świnoujście. 

Co brano pod uwagę?

Analizie poddanych zostało ponad 2,5 tys. programów polityki zdrowotnej i działań w ramach Narodowego Programu Zdrowia, które pogrupowano na ponad 20 kategorii tematycznych. Żeby opracować ranking, wybrano dwa czynniki – liczbę programów i działań prozdrowotnych realizowanych przez poszczególnie miasta oraz ich średni koszt realizacji w przeliczeniu na mieszkańca. 

„Nie badaliśmy związków przyczynowo skutkowych, czyli jak faktycznie pieniądze, które miasta wydają na programy prozdrowotne przekładają się na zdrowie mieszkańców. Badaliśmy miasta na prawach powiatu, co wynikało z faktu, że korzystaliśmy z informacji dostępnych w Banku Danych Lokalnych GUS. Posiłkowaliśmy się Agencją Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji. Korzystaliśmy też z danych Centralnej Komisji Egzaminacyjnej. Przy doborze obszarów i wskaźników bazowaliśmy na doświadczeniu eksperckim, a także dobrych praktykach międzynarodowych” – wyjaśnia Agnieszka Chłoń – Domińczak.

W 2021 r. to Opole okazało się liderem pod względem liczby programów zdrowotnych i kwoty przeznaczonej z budżetu na te programy przypadającej na jednego mieszkańca. 

„Opole akurat pod kątem programów zdrowotnych było najlepsze, ale nie znalazło się na podium miast, które łącznie stwarzają warunki najlepsze dla mieszkańców” – wylicza prof. Chłoń-Domińczak.

Wśród kategorii programów przeanalizowanych w ramach obszaru Zdrowie uwzględniono m.in. programy przeciwdziałające rozwojowi chorób układu krążenia, przeciwdziałanie wadom postawy, działania ograniczające choroby układu oddechowego, ale także działania wspomagające poprawę prokreacji.

Obecnie około 60 proc. populacji w Polsce mieszka w miastach, a proces urbanizacji postępuje.

Z indeksu wynika, że:

• Warszawa wprowadziła aż 359 programów polityki zdrowotnej, średnia badanych miast wyniosła 42. Jednak najwięcej na zdrowie w przeliczeniu na mieszkańca wydały władze Opola i Chorzowa. 
• Blisko ¼ powierzchni Chorzowa i Olsztyna to tereny zielone. 
• Sopot wspiera aktywność fizyczną. Na 100 tys. ludzi przypada prawie 189 obiektów sportowych. Średnia dla Polski wyniosła 19,7. 
• Leszno to miasto przyjazne rowerzystom. Na 100 km2 przypada tam 186,4 km dróg rowerowych, a średnia z wszystkich miast wyniosła74,1 km. 

Czym jest Indeks Zdrowych Miast?

Jest to narzędzie, które szeroko obrazuje, jak miasta podchodzą do kluczowych kwestii związanych ze zdrowiem swoich mieszkańców. Wskazuje, które samorządy inwestują w tworzenie zrównoważonej przestrzeni miejskiej, edukację, środowisko i inne ważne dla rozwoju jednostek aspekty. W tym celu, w ramach indeksu dokładnej analizie poddane zostały m.in.: realizowane programy zdrowia publicznego, umieralność na wybrane choroby cywilizacyjne, powierzchnia terenów zielonych czy też jakość powietrza. 

Zgodnie z ogólnym zestawieniem Indeksu Zdrowych Miast 2022, Warszawa jest najzdrowszym miastem w Polsce. Obok niej na podium znalazły się Opole i Chorzów. 

Naukowcy zaangażowani w projekt chcieliby rozwijać indeks przez kolejne lata. Z pierwszą edycją badania starają się dotrzeć do włodarzy miast. Odbył się już pierwszy webinar, z udziałem przedstawicieli miast. Planują także przeprowadzenie ankiety wśród mieszkańców miast, żeby w bezpośrednich pytaniach dowiedzieć się więcej, co miasta robią dla mieszkańców. Bo poza programami prozdrowotnymi zarejestrowanymi w Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, niektóre miasta prowadzą szereg innych działań. 

„Mamy nadzieję, że Indeks posłuży w rekomendowaniu działań, dobrych praktyk, aby były rozpowszechniane w miastach. Otrzymaliśmy szereg uwag od miast, które pozwolą nam na udoskonalenie indeksu” – mówi Agnieszka Chłoń – Domińczak. 

Twórcami indeksu są: Grupa LUX MED, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie oraz Fundacja Gospodarki i Administracji Publicznej.

Źródło:
Informacje prasowe dotyczące Indeksu Zdrowych Miast.
Pełne zestawienia w Raporcie Indeks Zdrowych Miast
 

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

1. Zaufanie innych.

2. Wymiana myśli i doświadczeń.

3. Poczucie bycia docenionym przez pracodawcę.

Najczęściej wymienianą potrzebą zawodową inżynierów i inżynierek jest realizowanie własnego potencjału intelektualnego i poczucie stałego rozwoju w miejscu pracy. Cechy takie jak kreatywność, ciekawość nowych rozwiązań, czerpanie z doświadczenia innych, są w tym zawodzie istotne, podobnie jak stałe dostarczanie inspiracji przez realizowane projekty.

Gdzie zatem młodzi, ambitni inżynierowie i inżynierki powinni szukać wyzwań? Jak podkreśla Natasza Swacha, HR Manager Centrum Inżynieryjnego ZF w Bielsku – Białej „polski rynek motoryzacyjny zdecydowanie wyróżnia się na tle innych branż oferujących pracę dla inżynierek i inżynierów. Rozwija się dynamicznie, generuje zapotrzebowanie na innowacyjne rozwiązania i nowe technologie, dzięki czemu buduje atrakcyjność jako potencjalny pracodawca. Branża samochodowa w kontekście inżynieryjnym jest niezwykle dynamiczna. W środowisku motoryzacyjnym jedyną pewną rzeczą jest zmiana”.

Realny udział w tworzeniu rozwiązań przyszłości

Inżynierowie pracujący w branży motoryzacyjnej mają wiele powodów do satysfakcji, gdyż to właśnie ich rozwiązania ułatwiają energetyczną transformację, tworzą nowe standardy mobilności i podnoszą bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Badanie zrealizowane na zlecenie Grupy ZF potwierdza, że młodzi inżynierowie są świadomi, w jaki sposób ich praca przyczynia się do zmiany funkcjonowania społeczeństwa i podnoszenia jakości życia.

Potrzeba wywierania wpływu na świat, zarówno w skali mikro (produkty, technologie), jak i w skali makro (bezpieczeństwo i życie ludzkie, walka z degradacją środowiska, nierównościami społecznymi) jest w tej branży powszechna i werbalizowana wprost przez uczestników badania: “Dążę do tego, aby każdego dnia nauczyć się czegoś nowego i dołożyć swoją cegiełkę do rozwoju technologii, która miejmy nadzieję pozwoli z czasem zapomnieć o takich problemach jak zanieczyszczenie i degradacja środowiska, ograniczony dostęp do edukacji czy opieki medycznej i zmniejszy pogłębiające się obecnie nierówności społeczne”.

Nowe standardy pracy na rynku inżynierskim

Rynek pracy dla inżynierów jest postrzegany przez ekspertów jako nienasycony i bardzo perspektywiczny. Stale poszerza się lista zawodów związanych z technologią, które są poszukiwane, rośnie również liczba programów edukacyjnych, które mają pomóc w wykształceniu nowych kadr dla branży. Zmienia się również sam sposób pracy i podejście do standardowych benefitów oferowanych pracownikom. Dziś możliwość pracy zdalnej lub hybrydowej staje się standardem nawet tam, gdzie dotychczas królował tryb stacjonarny.

Zmieniło się również postrzeganie benefitów oferowanych przez pracodawców. Najważniejsze z nich, które wcześniej miały znaczącą rolę w podejmowaniu decyzji o wyborze pracodawcy, są postrzegane przez kandydatów i pracowników jako „must have”. Dobrym przykładem jest podejście inżynierów do kwestii szkoleń: dziś zapewnienie stałego rozwoju zawodowego stało się obowiązkiem pracodawcy, któremu zależy na zbudowaniu dobrego i zaangażowanego zespołu.

Z całym badaniem można się zapoznać tutaj: Raport „Inżynierowie i inżynierki w branży motoryzacyjnej”.

Źródło informacji: Grupa ZF

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

„Idea programu polega na opracowaniu dla ośrodków miejskich w każdym z państw w nim uczestniczących osobnej strategii działań, uwzględniającej ich specyfikę. Cel jest jednak zawsze ten sam: zahamowanie niebezpiecznego trendu przyrostu masy ciała ich mieszkańców, a w przyszłości – jego odwrócenie” – tłumaczy dr n. ekon. Małgorzata Gałązka-Sobotka, kierownik projektu CCD w Polsce.

Działania profilaktyczne, edukacyjne i lecznicze w ramach tej inicjatywy koncentrują się na największych metropoliach, bo to właśnie w nich choroba zbiera największe żniwo. Program obejmuje już ponad 130 milionów osób w 41 miastach na całym świecie, takich jak: Szanghaj, Kopenhaga, Rzym, Huston czy Buenos Aires.

„Obecnie już ponad połowa populacji świata mieszka w miastach, a do 2050 roku wartość ta przekroczy dwie trzecie. Jeżeli nie podejmiemy zdecydowanych działań już teraz, ognisk epidemii cukrzycy w metropoliach będzie jeszcze więcej” – zaznaczyła Magdalena Paradzińska, dyrektor generalna Novo Nordisk Polska.

Otrzymanie zaproszenia do uczestnictwa w globalnym programie wiązało się z opracowaniem przez stronę polską raportu, określającego grupę docelową i zbiór rekomendowanych działań na najbliższe lata. W prace zaangażowało się grono kilkudziesięciu wybitnych ekspertów – lekarzy, naukowców, samorządowców, przedstawicieli administracji rządowej. Przedstawiony podczas konferencji prasowej w siedzibie PAP dokument pt. „Szkoła, gmina, system – partnerstwo przeciw epidemii otyłości i cukrzycy” stanowi efekt ich wielomiesięcznych prac i analiz.

„Zdecydowaliśmy się skoncentrować działania na środowisku polskich szkół – na dzieciach i młodzieży oraz towarzyszących im w rozwoju nauczycielach. Przeciętnie uczniowie spędzają w nich 41 godzin tygodniowo i to właśnie wtedy kształtują oni swoje postawy prozdrowotne, także w rozmowach z pedagogami i poprzez obserwację ich postaw” – tłumaczyła dr Gałązka-Sobotka. 

Skala problemu przeraża – jak wynika z raportu, z nadwagą i otyłością zmaga się niemal 30 proc. ośmiolatków i około 20 proc. dzieci i młodzieży w wieku 10-16 lat. Istnieje poważne ryzyko, że wkraczając w dorosłość dołączą do ponad 2,5 mln osób cierpiących na cukrzycę (co 12 dorosły Polak). Eksperci przypominają, że nie ma żadnej innej przewlekłej choroby o tak znaczącej liczbie powikłań i zaburzeń. Co najistotniejsze – ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. u osób otyłych jest zdecydowanie wyższe niż u osób szczupłych, a wraz ze wzrostem masy ciała rośnie też ryzyko jej rozwoju. 

„Sytuację dodatkowo pogorszyła pandemia — znaczne ograniczenie naszej aktywności i >>bliskość lodówki<<. Podczas kolejnych lockdownów połowa Polaków przytyła średnio 6 kilogramów” – informował prof. dr hab. n. med. Leszek Czupryniak, przedstawiciel Rady Naukowej CCD w Polsce. 

„To dlatego walkę z nadwagą i otyłością prowadzącymi do cukrzycy rozpoczynamy w szkołach. Gdy pacjent trafia do lekarza, oznacza to właściwie naszą porażkę, bo pozostaje tylko łagodzić skutki nieuleczalnej choroby. Natomiast my chcemy zdusić ten problem w zarodku, aby dzisiejsze dzieciaki uniknęły kłopotów w przyszłości i umiały przekazywać odpowiednie wzorce następnym pokoleniom” – dodał. 

Obraz zdrowia i stylu życia polskich uczniów, zawarty w raporcie, odnosi się do różnorodnych czynników behawioralnych, generujących nadwagę i otyłość, a w konsekwencji przyczyniających się do rozwoju cukrzycy typu 2.

„Jaki obraz widzimy? Zapowiedź zdrowotnego dramatu. Polski nastolatek spędza biernie przed monitorem średnio 12 godzin dziennie, a tylko 17 proc. nastolatków jest umiarkowanie aktywnych fizycznie wg zaleceń WHO. Co więcej, 40 proc. młodzieży w wieku 10-17 lat regularnie dosładza potrawy i napoje, a tylko jeden na trzech nastolatków je warzywa i owoce w zalecanej ilości. Co piąty nastolatek ma już za sobą doświadczenie diet odchudzających, a aż 40% zgłasza powtarzające się dolegliwości psychosomatyczne” – mówi Marta Pawłowska, redaktor prowadząca raportu „Szkoła, gmina, system – partnerstwo przeciw epidemii otyłości i cukrzycy”. 

Autorzy raportu tłumaczą, że idea promocji zdrowego trybu życia w szkole musi mieć charakter kompleksowy i wielowymiarowy. Z opracowania wynika, że 20 proc. siódmoklasistów przychodzi na pierwszą lekcję bez śniadania. A dokładniej przyjeżdża, gdyż 61 proc. uczniów klas II i 43 proc. uczniów klas VII dociera do szkoły w sposób zmotoryzowany. Nie wystarczy więc usunąć ze sklepików szkolnych niezdrowych słodyczy – należy zastanowić się nad wprowadzeniem nowego przedmiotu „Wiedza o zdrowiu” oraz nad sposobami na ciągłą edukację rodziców. 

„Często w stronę dziecka rzuca się uwagę, że jego nadmierna masa ciała wynika z łakomstwa i lenistwa. Powody nadwagi i otyłości są jednak dużo głębsze, systemowe – często to brak odpowiedniej infrastruktury, wiedzy, a przede wszystkim – wzorców, jakie powinni dawać dorośli, czyli rodzice, opiekunowie i nauczyciele” – zauważył dr hab. n. med. Michał Brzeziński z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.

W związku z tym rekomendacje zawarte w raporcie CCD stanowią zbiór postulatów, które, choć dotyczą placówek edukacyjnych, mają znacznie szerszy charakter. Znajdują się wśród nich m.in.:

• cykliczne warsztaty kreatywne dla nauczycieli, dzieci i opiekunów włączające społeczność szkolną do projektowania i wdrażania inicjatyw budujących kulturę zdrowia, 
• stworzenie sieci poradni profilaktyki i leczenia otyłości dla dzieci,
• stworzenie zintegrowanego systemu informatycznego do gromadzenia informacji bilansowych dla rodziców i lekarzy POZ (przebudowa obecnego systemu bilansów),
• organizacja poradni profilaktyki i leczenia otyłości dla dzieci. 

W realizację postulatów zawartych w raporcie zaangażowały się już dwa największe miasta w Polsce – Warszawa i Kraków, które na etapie opracowywania dokumentu przeprowadziły wśród ponad 4200 nauczycieli szkół podstawowych, podlegających władzom samorządowym, ankietę dotyczącą ich doświadczenia i wiedzy na temat cukrzycy. Okazuje się, że większość pedagogów jest świadoma istnienia problemu i deklaruje chęć uczestnictwa w działaniach dedykowanych swoim podopiecznym. Władze obu miast koncentrują się obecnie na przygotowywaniu nowych projektów społecznych i edukacyjnych, mających na celu zahamowanie epidemii otyłości i cukrzycy wśród ich najmłodszych mieszkańców. 

„Jako miasto partnerskie programu CCD, planujemy organizację na terenie jednego z Domów Pomocy Społecznej kuchni dedykowanej uczniom ze specjalnymi potrzebami żywieniowymi. Wierzymy, że pomoże to rozwiązać problemy wielu rodzin, zmagających się z kosztami przygotowywania dla swoich dzieci posiłków spełniających specjalne wymogi zdrowotne” – zaznaczyła Elżbieta Kois-Żurek, dyrektor wydziału Polityki Społecznej i Zdrowia Urzędu Miasta Krakowa.

„Samorządowcy ze stolicy skupiają się z kolei na przygotowaniach do wdrożenia nowego projektu pt. >>Program polityki zdrowotnej w zakresie profilaktyki oraz leczenia nadwagi i otyłości u dzieci i młodzieży do 15 r.ż. zamieszkałych na terenie m.st. Warszawy<< – powiedziała Beata Krzysztoń-Ulijasz, naczelnik wydziału w Biurze Polityki Zdrowotnej Urzędu M. St. Warszawy.

Podsumowując konferencję, dr Małgorzata Gałązka-Sobotka podkreślała, że program CCD nie narzuca odgórnych rozwiązań, a raczej mobilizuje środowiska szkolne i całe społeczności do podjęcia się trudnego, lecz koniecznego zadania zmiany nawyków żywieniowych i trybu życia dzieci i młodzieży.

„Zamiast nakazywać, lepiej zachęcać – wtedy osiąga się trwały, długofalowy efekt. Uczestniczymy w programie globalnym, ale działania prowadzimy jak najbardziej lokalnie” – oceniła kierownik projektu w Polsce.

„Bardzo cieszy fakt, że w walce z otyłością wśród najmłodszych swoje siły połączyły wszystkie instytucje i środowiska. Nasz resort bardzo docenia oddolne inicjatywy, kibicuje im i deklaruje pełne wsparcie w realizacji założeń programu” – zapowiedział Maciej Miłkowski, podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia.

Link do raportu: „Szkoła, gmina, system – partnerstwo przeciw epidemii otyłości i cukrzycy”

Źródło informacji: PAP MediaRoom
 

Wiadomość pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl

Jak wskazuje analiza średnich cen ofertowych nieruchomości z rynku wtórnego, opublikowanych w maju na Nieruchomosci-online.pl, w gminie ościennej można znaleźć mieszkanie wyraźnie tańsze niż w stolicy województwa. Z jednej strony mamy aglomeracje, w których średnia cena mkw. mieszkania w mieście jest wyższa najczęściej o 20–40 proc. niż w gminach. Taka sytuacja występuje m.in. w aglomeracji szczecińskiej (Szczecin – 8,3 tys. zł/mkw.), łódzkiej (Łódź – 7,2 tys. zł/mkw.) i wrocławskiej (Wrocław – 10,4 tys. zł/mkw.). Z drugiej strony, w niektórych aglomeracjach różnica w cenie najczęściej wynosi 40–50 proc, co obserwujemy m.in. w Krakowie (12 tys. zł/mkw.) i Gdańsku (11,8 tys. zł/mkw.). W aglomeracji warszawskiej różnice w cenach na rynku wtórnym są czasami nawet większe. Średnia cena mkw. mieszkania w Warszawie sięga 13,8 tys. zł i jest np. ponad 60 proc. wyższa niż w takich lokalizacjach jak Ożarów Mazowiecki, Legionowo, Łomianki czy Otwock (przedział 8-8,6 tys. zł). Jednak jeśli porównamy warszawską cenę np. do Wołomina, gdzie mkw. kosztuje 7,5 tys. zł, różnica potrafi sięgać już nawet ponad 80 proc.

„Tańsze mieszkania w gminach kuszą, ale odpowiedź na pytanie, czy warto w nie inwestować, zawsze jest indywidualna. Bez wątpienia jest to szansa dla osób, które chcą zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe, ale nie stać ich na większe mieszkanie w mieście z powodu ograniczeń kredytowych. Z drugiej strony mamy osoby, które w dobie inflacji chcą uciekać z gotówką w nieruchomości, zastanawiając się nad większym mieszkaniem pod miastem lub mniejszym metrażem w centrum. W tym przypadku należy jednak pamiętać, że kluczowy jest wybór lokalizacji. Głównie to ona przesądza o przyszłej wartości nieruchomości oraz o jej potencjale do najmu” – mówi Alicja Palińska z działu analiz Nieruchomosci-online.pl.

„Ceny z lat 2019-2021 wciąż są niedostępne dla osób z mniejszymi dochodami lub dla rodzin wielodzietnych wymagających większych mieszkań zastępowanych obecnie małymi domami na obrzeżach miast. Aktualna sytuacja pogłębi suburbanizację, polegającą na częściowym wyludnieniu się centrum miast i rozwoju strefy podmiejskiej. Miasta-sypialnie z dobrą infrastrukturą, szkołami i komunikacją publiczną zaczną mocniej dominować” – komentuje Iwona Wieczorek, właścicielka biura nieruchomości RE/MAX Capital Warszawa Nieruchomości.

W przypadku domów z rynku wtórnego raport przynosi dwa istotne wnioski. Po pierwsze – w odróżnieniu od mieszkań, można spotkać znacznie więcej lokalizacji, w których średnie ceny w ujęciu rok do roku spadły. Po drugie – ceny domów spadają praktycznie wyłącznie w „sypialniach”. Jedynym miastem wojewódzkim, w którym średnia cena ofertowa obniżyła się, jest Kraków (-4 proc.).

Działki są z kolei tą kategorią nieruchomości, która zanotowała największy wzrost cen w aglomeracjach. Gdyby wyliczyć średnią ze wszystkich aglomeracji, wzrost ceny mkw. gruntu wyniósł rok do roku 24 proc. Przy mieszkaniach było to 17 proc., a przy domach 19 proc.

Źródło informacji: Nieruchomosci-online.pl

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

„Inflacja osiągnęła już poziomy nienotowane od ponad dwudziestu lat. Większość prognoz sugeruje, że szybko rosnące ceny będą nam towarzyszyć przez dłuższy czas. Niewykluczone, że na powrót inflacji do akceptowalnie niskich poziomów będzie trzeba poczekać przynajmniej dwa lata – mówi Piotr Kalisz, główny ekonomista Citi Handlowy i dodaje: – Taka perspektywa może coraz silniej wpływać na konsumentów. Dla osób, których dorosłe życie przypadło na początek lat dziewięćdziesiątych, a więc na okres transformacji ekonomicznej, inflacja jest w mniejszym lub większym stopniu znajomym zjawiskiem. W trudniejszej sytuacji mogą być konsumenci z młodszych grup wiekowych. Będą się oni stopniowo uczyć żyć w świecie dynamicznie rosnących cen, uwzględniając ten fakt w swoich codziennych decyzjach dotyczących oszczędzania, wydatków oraz negocjacji płacowych. Nieuwzględnianie inflacji grozi bowiem szybkim spadkiem siły nabywczej płac i oszczędności”.

Co wiemy o inflacji

W trakcie badania sprawdzono wiedzę Polaków na temat inflacji i jej skutków. Wynika z niego, że większość, bo aż 86% Polaków, postrzega inflację jako wysoką. Jeszcze więcej, bo aż 92% z nich już w lutym zauważało jej skutki, a kolejne 6% spodziewa się, że zaraz ich doświadczy.

Jako skuteczną ochronę oszczędności przed inflacją ankietowani najczęściej wskazują inwestycje w nieruchomości. Takiej odpowiedzi udzieliło 58% badanych. Ponadto prawie połowa z nich postrzega kupowanie przedmiotów wartościowych i złota, a co piąty Polak – inwestycje w akcje – jako skuteczne zabezpieczenia przed inflacją. Inwestycje w jednostki TFI wskazało jedynie 12% badanych.

„Polacy przeceniają skuteczność niektórych działań, które co prawda mogą częściowo zniwelować negatywny wpływ inflacji, jednak nie są w stanie jej w pełni przeciwdziałać, gdy wynosi ponad 9%. I tak inwestycje w obligacje skarbowe wskazywane są przez co piątego ankietowanego, a lokaty terminowe i konta oszczędnościowe – przez 17% badanych. Wciąż co dziesiąty Polak uważa trzymanie gotówki za skuteczną formę jej ochrony przed inflacją, a 7% ma takie samo zdanie na temat przechowywania pieniędzy na nieoprocentowanym rachunku bieżącym w banku” – zauważa Piotr Kalisz.

A co robimy, by chronić oszczędności

Powyższe dane dotyczą deklaracji i wiedzy, a podjęte aktywności w praktyce kształtują się już inaczej. Tylko 17% Polaków podjęło działania mające na celu ochronę kapitału przed inflacją, ale tylko 14% wybrało sposób wykorzystania kapitału, który może ograniczyć jej skutki (m.in. inwestycje w nieruchomości, akcje, obligacje, jednostki TFI). Jednocześnie 71% ankietowanych nadal trzyma część lub całość oszczędności w formie, która nie chroni ich w znaczącym stopniu przed skutkami inflacji, tj. w gotówce lub na nieoprocentowanym rachunku bankowym.

„Tak duży odsetek Polaków pozwalających na >>zjadanie<< oszczędności jest bardzo niepokojący. Świadczy o ogromnej potrzebie edukacji finansowej, szczególnie wśród osób młodych. Znają one inflację bardziej jako zjawisko ekonomiczne niż rzeczywisty problem, a będą musiały się z nią mierzyć przez dłuższy czas. Ponadto rozbieżność między deklarowaną wiedzą a podjętymi działaniami pokazuje, że nie wystarczy teoria. Konieczne jest nabywanie praktycznych umiejętności w zakresie zarządzania finansami osobistymi” – podkreśla Anna Bichta, prezes Fundacji Think!

Czy rozumiemy wpływ wyższych stóp procentowych na ratę kredytu

Około 85% Polaków rozumie, w jaki sposób wzrost stóp procentowych przełoży się na wysokość rat hipotecznych nowo zaciąganych kredytów oraz na wysokość rat związanych ze spłatą wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Odsetek ten jest jeszcze wyższy wśród osób posiadających kredyty, osiąga poziom 91%.

„Tylko co trzeci Polak rozumie zależność między wysokością stóp procentowych a opłacalnością depozytów, przy czym aż 42% badanych spodziewa się zależności przeciwnej do prawdziwej – komentuje Piotr Kalisz i dodaje: – Wśród kredytobiorców zrozumienie tej zależności jest na podobnym poziomie, więc ich lepsza wiedza dotycząca stóp procentowych odnosi się tylko do relacji z kredytami, ale nie obejmuje innych obszarów finansowych. W przypadku Polaków posiadających lokaty, 39% osób rozumie, w jaki sposób stopy procentowe przekładają się na ich atrakcyjność, co jest wyższym wynikiem niż ten odnotowany dla ogółu ankietowanych”.

Jak Polacy reagują na wzrost stóp procentowych

Tak jak w przypadku inflacji, rzeczywiste działania przy reakcji na wzrost stóp procentowych są inne niż rozumienie tego mechanizmu. Wzrost stóp procentowych skłonił 4% Polaków do założenia lokaty, a kolejne 10% do rozważenia takiej możliwości. 13% Polaków posiadających zobowiązania finansowe do spłaty zareagowało na wzrost stóp procentowych nadpłatą kredytu, a co czwarty z nich planuje to zrobić w przyszłości, by przeciwdziałać rosnącym stopom procentowym.

Zmiana wysokości stóp zmusiła 17% Polaków do korekty planów kredytowych. Co dziesiąty Polak z nich zrezygnował, a 7% zdecydowało się na zobowiązanie w wysokości niższej niż planowana.

„Wysokiej inflacji towarzyszą również szybko rosnące stopy procentowe. Zmiany te będą wpływać zarówno na gospodarstwa domowe, które są zadłużone, jak i na te, które posiadają oszczędności. Dla tej pierwszej grupy wyższe stopy będą obciążeniem dla budżetu domowego, a tej drugiej dadzą szansę częściowo ochronić siłę nabywczą oszczędności. Świadomość wzrostu stóp i wiedza jak się dostosować do nowej rzeczywistości będą kluczowe, aby pozwolić gospodarstwom domowym dobrze zarządzać swoimi budżetami” – podsumowuje Piotr Kalisz.

Badanie „Inflacja i stopy procentowe oczami polskiego konsumenta 2022” zostało przeprowadzone w lutym 2022 roku na reprezentatywnej próbie 1128 dorosłych Polaków w wieku 18-74 lata. Zostało zrealizowane techniką CAWI (Computer Assisted Web Interview) na Ogólnopolskim Panelu Badawczym Ariadna. Badanie jest elementem Programu Rozwoju Przedsiębiorczości realizowanego, przez Fundację Think! w partnerstwie merytorycznym z Fundacją Citi Handlowy im. L. Kronenberga. Program jest finansowany przez Citi Foundation. Badanie zostało zrealizowane we współpracy merytorycznej z Wydziałem Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Link do raportu z badania: https://rozwijamy.edu.pl/images/raporty/Raport_2022_Inflacja_i_stopy_procentowe.pdf

Źródło informacji: Fundacja Rozwoju Społeczeństwa Wiedzy THINK!

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

„Dobór rozwiązań dla konkretnego miasta, a nawet dzielnicy, powinien wynikać z kompleksowej analizy danych, lokalnych uwarunkowań czy możliwości władz lokalnych. Nie wszystkie przykłady sprawdzonych w praktyce rozwiązań w miastach europejskich będą mogły być zastosowane przez polskie władze lokalne z uwagi na odmienny charakter zabudowy miejskiej czy inne krajowe regulacje prawne. Warto czerpać z wiedzy innych, ale nie koniecznie kopiować ją 1:1” – komentuje autor raportu, Jacek Mizak.

Doświadczenia płynące z różnych miast pokazują, że nie ma jednej recepty i dobrego modelu rozwoju infrastruktury. Kluczem jest zrozumienie lokalnych potrzeb oraz wykorzystanie analizy danych, która pozwala na bieżąco planować rozbudowę sieci. Innym ważnym elementem sukcesu jest ścisła współpraca z operatorami sieci dystrybucyjnej. Wszystkie dobrze funkcjonujące systemy infrastruktury do ładowania spełniają też trzy ważne funkcje: zapewniają możliwość ładowania w pobliżu miejsca zamieszkania, dają dostęp do okazjonalnego ładowania w miejscach użyteczności publicznej oraz pozwalają na uzupełnienie energii w jak najkrótszym czasie, jeśli jest to np. potrzebne przed dłuższą podróżą.

Przy utrzymaniu obecnego tempa wzrostu rozwoju rynku samochodów elektrycznych w Polsce zapotrzebowanie na infrastrukturę będzie rosło szybko. Na koniec 2019 r. wskaźnik liczby pojazdów elektrycznych przypadających na jeden ogólnodostępny punkt ładowania wynosił 4,76, ale już na koniec 2021 r. wartość wskaźnika wyniosła 10,04. Oznacza to, że w ciągu zaledwie dwóch lat liczba pojazdów elektrycznych przypadająca na jeden ogólnodostępny punkt ładowania wzrosła dwukrotnie.

W miastach rozwój infrastruktury publicznej jest najważniejszy – to w nich najwięcej osób jest pozbawionych możliwości ładowania na prywatnym miejscu parkingowym, postojowym czy w garażu. Skala wyzwania jest duża, a czas nie działa na korzyść miast. Obecnie oczekiwanie na budowę przyłącza przez operatora sieci dystrybucyjnej w niektórych przypadkach sięga nawet 3 lat (sic!).

Biorąc pod uwagę skalę wyzwania i obecną sytuację, miasta już teraz powinny systemowo podejść do budowy infrastruktury ładowania. Warszawa nie zrealizowała żadnego z zaplanowanych 800 punktów ładowania. W Łodzi dopiero niedawno zakończono prace nad planem, a Kraków nie posiada go wcale, z uwagi na sytuację związaną z pandemią COVID-19. Nie oznacza to jednak, że we wszystkich miastach jest tak źle – Gdańsk, Gdynia czy Olsztyn zrealizowały terminowo swoje plany. Elbląg, Włocławek i Koszalin również niemal spełniają obecne wymogi ustawowe w tym zakresie.

Potrzebne jest przyspieszenie budowy miejskiej sieci ładowania, ale koncentrowanie się tylko na krótkim czasie realizacji i na liczbie punktów będzie ryzykowne.

„Bez przemyślanej polityki miejskiej infrastruktura będzie powstawać tam, gdzie będzie najłatwiej i najszybciej ją wybudować, ale to nie zawsze oznacza miejsce, w którym będzie najbardziej potrzebna” – podsumowuje Marcin Korolec, prezes FPPE.

Raport jest dostępny TUTAJ.

KONTAKT:

Więcej informacji udziela Hubert Różyk

e-mail: hubert.rozyk@fppe.pl

tel. 602 214 340

www.fppe.pl

Źródło informacji: Fundacja Promocji Pojazdów Elektrycznych

Źródło: pap-mediaroom.pl