„PLLuM to przykład tego, jak możemy rozwijać nowoczesne technologie na naszych własnych warunkach, w naszym języku, z korzyścią dla obywateli. Tworzymy podstawę dla inteligentnych usług publicznych i innowacji, które będą rzeczywistym wsparciem zarówno dla administracji, jak i biznesu” – zaznacza wicepremier i minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski.

Witaj, jestem PLLuM. Oto dlaczego jestem wyjątkowy:

Nasz model językowy PLLuM jest elastyczny i skalowalny, korzystający od 8 do 70 miliardów parametrów. Dzięki temu jest w stanie generować precyzyjne treści w języku polskim. Mniejsze wersje są idealne do szybkich zadań, natomiast większe oferują wyższą precyzję i spójność językową. W naszej rodzinie modeli znajdują się także modele MoE (Mixture of Experts) zrównoważonym wyborem ekspertów oraz wyspecjalizowane modele RAG (Retrieval Augmented Generation).

– Dane wykorzystane w tej wersji pochodzą z etycznych źródeł, zgodnie z prawem autorskim i przepisami UE. Modele naukowe korzystają z ogólnodostępnych zbiorów danych, takich jak Common Crawl, natomiast wersje do użytku komercyjnego wykorzystują zasoby tekstowe od właścicieli, którzy udzielili licencji konsorcjum.

– Opracowany na autorskich zbiorach danych, zawierających dziesiątki tysięcy tzw. instrukcji – pobudzeń (promptów) i oczekiwanych odpowiedzi modelu – oraz preferencji – pobudzeń i różnych odpowiedzi modeli ocenionych pod kątem jakościowym – stworzony przez zespół ponad 50 specjalistów i specjalistek.

Wspieranie rozwoju polskich modeli językowych poprzez współpracę z modelem Bielik, co może przyczynić się do promowania rodzimej sztucznej inteligencji. Wspólny wysiłek w trenowaniu, pozyskiwaniu i udostępnianiu danych ma na celu poprawę jakości #AIMadeInPoland, z korzyścią dla administracji publicznej, biznesu i społeczeństwa.

Wzmacnianie ekosystemu rozwoju dużych modeli językowych w Polsce

„Inwestycja w rozwój PLLuM jest kluczowa dla transformacji cyfrowej państwa. Dotychczasowe środki w wysokości 14,5 mln zł pozwoliły na postęp projektu, a dodatkowe 19 mln zł umożliwi wdrożenie modelu w administracji publicznej i poszerzenie współpracy o nowych partnerów, takich jak COI i Cyfronet. W ten sposób PLLuM stanie się istotnym elementem cyfryzacji usług publicznych i rozwoju krajowego ekosystemu AI” – powiedział wiceminister cyfryzacji Dariusz Standerski.

Ministerstwo Cyfryzacji zleciło realizację projektu PLLuM i jest właścicielem wyników, kontrolując jego rozwój. Do tej pory prace realizowało konsorcjum sześciu podmiotów.

Partnerzy w projekcie to Politechnika Wrocławska, Instytut Podstaw Informatyki PAN, Instytut Slawistyki PAN, Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa (NASK-PIB), Ośrodek Przetwarzania Informacji (OPI-PIB) i Uniwersytet Łódzki.

PLLuM wyróżnia się na tle innych modeli językowych. Jest dostosowany do specyfiki języka polskiego oraz terminologii administracji publicznej. W procesie jego tworzenia stosuje kompleksowe procedury gromadzenia danych i oceny ich jakości. PLLuM przede wszystkim korzysta z danych organicznych – opracowywanych ręcznie, a nie przy użyciu innych modeli językowych. Trenowany na polskich zasobach, bardzo dobrze radzi sobie z wyzwaniami fleksji i złożonej składni generując precyzyjne treści.

PLLuM będzie oferować zaawansowane rozwiązania wspierające administrację publiczną, co przyczyni się do dalszej cyfryzacji Polski.

– W ramach mObywatel zostanie wprowadzony wirtualny asystent, który pomoże obywatelom w uzyskiwaniu informacji publicznych.

– Dodatkowo, inteligentny asystent urzędniczy automatyzuje przetwarzanie dokumentów, analizę treści, wyszukiwanie informacji oraz udzielanie odpowiedzi na pytania obywateli.

Edukacja ma potencjał do rozwoju aplikacji edukacyjnych, tłumaczeń oraz wsparcia nauczycieli w prowadzeniu angażujących lekcji przy użyciu najnowszych technologii.

Centralny Ośrodek Informatyki i ACK CYFRONET AGH dołączają do projektu jako partnerzy.

Ministerstwo Cyfryzacji przyznało konsorcjum dotację w wysokości 19 mln zł na dalszy rozwój projektu. Lider konsorcjum, HIVE – Ośrodek Badań nad Bezpieczeństwem SI w NASK, będzie koordynować prace wdrożeniowe PLLuM w usługach administracji publicznej.

W 2025 r. Centralny Ośrodek Informatyki dołączy do konsorcjum PLLuM, wdrażając model jako narzędzie dla urzędników i obywateli. Aplikacja zostanie wzbogacona o wirtualnego asystenta, który ułatwi korzystanie z usług administracji publicznej. Cyfronet AGH zapewni natomiast moc obliczeniową do uczenia modeli i ich udostępniania, korzystając z nowoczesnej infrastruktury obliczeniowej, w tym najszybszego superkomputera w Polsce.

Dzięki rozwojowi projektu oraz zaangażowaniu nowych partnerów – Centralnego Ośrodka Informatyki i CYFRONET-u, AI ma szansę na jeszcze szersze zastosowanie w życiu codziennym. Polska staje się jednym z liderów w rozwijaniu modeli językowych, co przekłada się na wzrost innowacyjności i konkurencyjności całej gospodarki.

Wykorzystanie inwestycji w sztuczną inteligencję może przyczynić się do rozwoju gospodarki i sektora IT. Rozwój PLLuM może wzmocnić konkurencyjność Polski, poprzez powstawanie nowych firm i produktów opartych na AI, co napędza wzrost gospodarczy. Wykorzystanie PLLuM w różnych obszarach może sprzyjać tworzeniu nowoczesnych rozwiązań, które umacniają pozycję Polski wśród liderów rozwoju AI.

PLLuM jest dostępny na stronie: http://pllum.clarin-pl.eu. Można pobrać modele na Hugging Face (https://router.huggingface.co/CYFRAGOVPL).

UWAGA: Komunikaty publikowane są w serwisie PAP bez wprowadzania przez PAP SA jakichkolwiek zmian w ich treści, w formie dostarczonej przez nadawcę. Nadawca komunikatu ponosi odpowiedzialność za jego treść – z zastrzeżeniem postanowień art. 42 ust. 2 ustawy prawo prasowe. (PAP)

Informacja pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl

„Pomoc militarna jest ważna, ale to nie wszystko. Ogromnie ważne jest wsparcie kierowane bezpośrednio do obywateli, do sportowców. Okazaliśmy je jako rząd, jako naród i jego obywatele. Nikt w Europie nie może się równać z Polską, jeśli chodzi o skalę wsparcia dla Ukrainy”- podkreślił Arkadiusz Czartoryski, wiceminister sportu i turystyki.

„Nasi sąsiedzi od wielu miesięcy stawiają bohaterski opór agresorowi. Wojna zrujnowała życie ukraińskim sportowcom, wielu utalentowanym zawodnikom przyszło zapłacić w niej najwyższą cenę. Polska od pierwszych godzin okazała wielką solidarność z ukraińskimi przyjaciółmi. Staliśmy się, jak powiedział ostatnio ambasador Brzeziński, >>humanitarnym supermocarstwem<<. Pomoc udzielona uchodźcom wojennym, wsparcie militarne i działania na arenie międzynarodowej – w taki sposób pomagaliśmy, pomagamy i będziemy pomagać” – mówi Maciej Zdziarski, prezes Instytutu Łukasiewicza.

„Dziękuję Instytutowi Łukasiewicza, że zechciał pokazać polskie wsparcie na wielu poziomach – rządu, klubów i zwykłych obywateli” – zwrócił się do obecnych na wernisażu poseł Andrzej Szewiński.

„Jako Polski Związek Zapaśniczy zadziałaliśmy zaraz po wybuchu  wojny. Skierowaliśmy list do ukraińskiego związku z ofertą szerokiej pomocy” – mówił Andrzej Supron, wicemistrz olimpijski w zapasach z 1980 r. i prezes Polskiego Związku Zapaśniczego. – Przyjęliśmy zawodników razem z ich bliskimi. Pokazaliśmy, że jako sportowcy jesteśmy jedną zapaśniczą rodziną” – podkreślił Andrzej Supron.

Wiele pozytywnych przykładów polsko-ukraińskiego braterstwa w świecie sportu zostało przypomnianych w ramach projektu. Na planszach znaleźć można poruszające wypowiedzi ukraińskich sportowców, którzy w Polsce znaleźli schronienie i możliwość kontynuowania treningów.

„Pierwszy raz poczułam strach, gdy zobaczyłam nad głową wojskowy samolot. Przeżyłam atak paniki – wspomina Natalia Safroniuk, 18-letnia kolarka szosowa z Ukrainy, która obecnie trenuje w Toruniu. – Jestem bardzo wdzięczna dziewczynom z Polski, bo we wszystkim mi pomagały, okazywały wsparcie. Dobrze się wśród nich poczułam, jak młodsza siostra” – dodaje.

„Pomocy polskiego środowiska sportowego nie da się opisać słowami – mówi Wiktoria Dobrotworska, kajakarka z Winnicy, wielokrotna mistrzyni Ukrainy i wicemistrzyni Europy w kategorii U23. – Chciałabym podziękować każdemu Polakowi za człowieczeństwo” – dodaje.

Polski rząd od początku wojny podejmuje zdecydowane działania na arenie międzynarodowej, które ukazują naszą solidarność z walczącą Ukrainą i niezgodę na zbrodniczą politykę rosyjską. Na wystawie zaprezentowano przykłady ofensywy dyplomatycznej realizowanej m.in. przez MSiT.

„Nieustannie podkreślamy, że relacje z Rosją w obszarze sportu nie są możliwe” – zaznacza we wstępie do katalogu wystawy Kamil Bortniczuk, minister sportu i turystyki.

Presja ze strony Polski, a następnie także wielu krajów Europy i innych kontynentów przyczyniła się do eliminacji rosyjskich sportowców i drużyn z międzynarodowej rywalizacji. Rosji odebrano także organizację imprez sportowych, a część z nich przejęła Polska.

Solidarność z ukraińskimi przyjaciółmi to także przykłady gościny dla całych klubów. Dzięki wsparciu Korony Kielce do Polski trafiła grupa 29 nastoletnich piłkarzy Metalista 1925 Charków, ich matek i sióstr. Na wystawie przedstawiono także m.in. losy siatkarzy Barkom-Każany, którzy po wybuchu wojny nie mogli kontynuować występów w swoim mieście. Dzięki polskiej pomocy zespół dołączył do PlusLigi w sezonie 2022/2023. Może podejmować swoich rywali w hali krakowskiego Hutnika i pokazywać hart ducha Ukraińców. Na planszach zaprezentowano również drużynę piłki ręcznej Galiczanki Lwów, która dzięki polskiemu wsparciu dołączyła do PGNiG Superligi.

W projekt Instytutu Łukasiewicza zaangażował się ukraiński fotograf Mykoła Synelnikow, którego zdjęcia w mediach społecznościowych publikuje m.in. prezydent Wołodymyr Zełenski. Przejmujące fotografie ukraińskich zawodników trenujących na zrujnowanych przez Rosję obiektach dokumentują dramat wojny.

„Sam jestem sportowcem oraz fotografem, staram się dokumentować wojenną codzienność moich rodaków, szczególnie ukraińskich sportowców, którym rosyjska agresja na Ukrainę odebrała możliwość trenowania w normalnych warunkach. Ten rok znaczył dla nas bardzo wiele. Przekonaliśmy się, że w obliczu wojny, niesprawiedliwości i przerażenia nie zostaliśmy sami. Polacy wyciągnęli do nas pomocną dłoń, otworzyli drzwi swoich domów” – podkreśla Mykoła Synelnikow.

Dziś, gdy z oburzeniem spotyka się inicjatywa MKOl, by dopuścić do rywalizacji olimpijskiej sportowców z Rosji i Białorusi, widać, jak wielkie znaczenie ma nasza solidarność z Ukrainą. Na planszach wystawy zaprezentowano m.in. stanowczy głos sprzeciwu w tej kwestii utytułowanych polskich sportowców i prezesa PKOl.

„W głowie mi się nie mieści, że decyzja o dopuszczeniu Rosjan i Białorusinów do igrzysk w Paryżu jest możliwa” – mówił w jednym z wywiadów Adam Korol, wioślarz, mistrz olimpijski z Pekinu (2008), czterokrotny mistrz świata, były minister sportu i turystyki (w 2015 r.).

Wtóruje mu Agnieszka Kobus-Zawojska, wioślarka, wicemistrzyni olimpijska z Tokio (2020), brązowa medalistka olimpijska z Rio de Janeiro (2016), mistrzyni świata: „Co z tego, że nie będzie flag i hymnów? Ci sportowcy nadal reprezentują zbrodniarzy. Nie ma miejsca na Rosjan i Białorusinów w wielkich imprezach. To niedopuszczalne”.

„Maraton solidarności. Polski sport dla Ukrainy” to projekt realizowany przez Instytut Łukasiewicza przez cały 2023 r. Od lutego (rocznica rosyjskiej agresji) w Warszawie oglądać będzie można wystawę, która od marca będzie podróżować po całej Polsce. Patronat Honorowy nad wystawą objął Prezydent RP Andrzej Duda. Projekt jest współfinansowany przez Ministerstwo Sportu i Turystyki.

Źródło informacji: Fundacja Instytut Łukasiewicza
 

Informacja dystrybuowana przez: pap-mediaroom.pl

Wyposażone w nowoczesny sprzęt sale mają zwiększyć komfort pacjentów w trakcie podawania leku. Projekt powstał w ramach programu „Stacja ETZ – Enzymatyczna Terapia Zastępcza”.

Szacuje się, że w Polsce na choroby rzadkie cierpi niemal 6 procent społeczeństwa. Oznacza to prawie 3 miliony chorych. Jak dotąd specjaliści rozpoznali ponad 8 tysięcy chorób rzadkich, jednak zaledwie ułamek z nich może być leczony farmakologicznie. Wśród nich znajdują się m.in. lizosomalne choroby spichrzeniowe, takie jak choroba Gauchera, Fabry’ego czy choroba Pompego. Pacjenci dotknięci tymi chorobami metabolicznymi znajdują się w gronie nielicznych osób, które mogą być skutecznie leczone za pomocą enzymatycznej terapii zastępczej. Leczenie to wiąże się jednak z koniecznością dożywotniego przyjmowania dożylnych wlewów z brakującym enzymem.

Stacje ETZ w ramach programu funkcjonują już w Łodzi, Warszawie w Instytucie Psychiatrii i Neurologii, Rzeszowie, Tychach, Krośnie, Szpitalu Klinicznym w Szczecinie, Wrocławiu. Doposażone zostały także oddziały: Pabianickiego Centrum Medycznego oraz Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lesznie oraz Klinice Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Powstały one w ramach programu „Stacja ETZ – Enzymatyczna Terapia Zastępcza” – inicjatywy stworzonej z myślą o osobach żyjących z rzadkimi chorobami metabolicznymi. W ramach projektu w wybranych szpitalach na terenie całego kraju powstają komfortowe pokoje, w których pacjenci mogą w przyjaznych warunkach przyjmować leczenie w postaci wlewów. Partnerem projektu jest Sanofi Polska sp. z o.o

Źródło informacji: Fundacja Wygrajmy Zdrowie

Źródło wiadomości: pap-mediaroom.pl

Przykładem techniki z tej ostatniej grupy jest panel obywatelski. Jest to stosunkowo nowa, choć zyskująca w naszym kraju coraz większą popularność, forma demokracji, która pozwala na wypracowanie i podjęcie decyzji m.in. na poziomie miasta. W panelu bierze udział wylosowana grupa mieszkanek i mieszkańców, która pod względem kryteriów społeczno-demograficznych stanowi miasto w pigułce – odzwierciedla zróżnicowanie społeczne miasta. 

Uczestniczki i uczestnicy panelu – panelistki i paneliści – spotykają się kilkakrotnie. W pierwszej kolejności, aby zapoznać się z informacjami potrzebnymi do wypracowania rozwiązań . W tej części – tzw. fazie edukacyjnej, mają możliwość wysłuchania opinii niezależnych ekspertów oraz interesariuszy lub stron np. organizacji pozarządowych, instytucji lub grupy nieformalnych, które zajmują się daną sprawą albo w jakiś sposób są z nią bezpośrednio związane. W drugiej części – tzw. fazie deliberacyjnej rolą panelistek i panelistów jest przeanalizowanie problemu, omówienie możliwych rozwiązań, rozważenie argumentów za i przeciw, a w dalszej kolejności podjęcie przemyślanych decyzji w formie zaleceń i rekomendacji, które następnie wprowadzone zostaną w mieście.

W Łodzi panel obywatelski będzie realizowany już drugi raz i choć procedura i jego organizacja wydają się skomplikowane, to za realizacją przemawia kilka argumentów. Przede wszystkim edukacyjność – dla każdej z zaangażowanych osób (w tym organizatorów, ekspertów, urzędników) jest to nauka. Kolejne argumenty to aktywizowanie mieszkańców i mieszkanek oraz inkluzywność – każda osoba, która zgłosi się do panelu, ma szansę zostać wylosowaną. 

Paneliści i panelistki wybierani są poprzez losowanie, w którym uwzględnia się kryteria demograficzne, co sprawia, że panel jest względnie reprezentatywny. Oznacza to, że wypracowane postulaty nie są głosem tylko jednej grupy, lecz konsensusem wypracowanym przez reprezentantów mieszkanek i mieszkańców. Co więcej, uczestniczki i uczestnicy w trakcie dyskusji pracują z facylitatorami – osobami kierującymi rozmową, co jest gwarantem efektywnego i skutecznego sposobu komunikacji – panel kończy się wspomnianym konsensusem – zbiorem wspólnie uzgodnionych rekomendacji, nie jest chaotyczną wymianą opinii i argumentów, pozbawioną pointy. I to co najważniejsze, zalecenia wypracowane w ramach panelu powinny mieć wiążący charakter dla władz, co oznacza, że rekomendacje powinny zostać wprowadzone w życie.

Przedstawione powyżej argumenty były jednym z czynników, który zadecydował o podjęciu decyzji o zrealizowaniu II Łódzkiego Panelu Obywatelskiego, który dotyczyć będzie sposobu zredukowania emisji gazów cieplarnianych na terenie Łodzi o 55% do 2030 roku. Zostanie on przeprowadzony wiosną 2023 roku przez zespół Fundacji Uniwersytetu Łódzkiego, we współpracy z Wydziałami UŁ i łódzkimi organizacjami pozarządowymi. Przy udziale ekspertów i ekspertek, interesariuszy i interesariuszek, a przede wszystkim 60 panelistów i panelistek – mieszkańców i mieszkanek Łodzi, zostaną wypracowane rekomendacje dla władz Łodzi, których wprowadzenie przyczyni się do redukcji szkodliwej emisji, a tym samym do poprawy jakości powietrza.

Aktualnie trwa nabór do grona panelistów (do 14.02.2023 r.) oraz ekspertów i interesariuszy (do 05.02.2023 r.). Otwarty nabór prowadzi Fundacja Uniwersytetu Łódzkiego.

Więcej informacji o II Łódzkim Panelu Obywatelskim na stronie II ŁÓDZKI PANEL OBYWATELSKI – Urząd Miasta Łodzi (lodz.pl).

Dr Kamil Brzeziński, adiunkt, Katedra Metod i Technik Badań Społecznych, Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny, Uniwersytet Łódzki.

Źródło informacji: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego

Treść pochodzi z serwisu: pap-mediaroom.pl

„Sprawdziliśmy, które z 66 miast na prawach powiatu zapewniają najlepsze warunki do życia. Obszar programów zdrowotnych był jednym z ośmiu, które braliśmy pod uwagę. Łącznie przeanalizowaliśmy ponad 60 wskaźników na 8 różnych obszarach: zdrowie, ludność – pokolenia, tu widać ryzyka zgonu z rożnych przyczyn, usługi komunalne i społeczne, edukacja, mieszkalnictwo, środowisko, infrastruktura i przestrzeń – tłumaczy Agnieszka Chłoń Dominczak, prof. SGH, prorektorka ds. nauki Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. – Tworząc Indeks Zdrowych Miast, zadaliśmy sobie pytania: co oznacza termin zdrowe miasto, jakie są główne obszary, w których miasta mogą i podejmują działania, aby poprawić jakość życia, a zarazem zdrowia mieszkańców. Te analizy pozwoliły nam ocenić, które miasta w Polsce oferują mieszkańcom najszerszy dostęp do programów zdrowotnych” – dodaje ekspertka.

Warto przy tym pamiętać, że – nie tylko w Polsce – na to, jak zdrowe jest społeczeństwo, wpływa bardzo wiele czynników. Istotnym determinantem zdrowia jest na przykład poziom wykształcenia – im wyższe – tym lepsze zdrowie.

Brak jednoznacznego lidera

Okazało się, że niektóre miasta są liderami w jednym z obszarów, inne w zupełnie innych. Indeks pokazał bardzo patchworkowy obraz. 

„Nie ma lidera, który wybija się we wszystkich obszarach. Wprawdzie Warszawa nie była liderem w żadnej kategorii, ale w sumie wypadła najlepiej. To pokazuje, jak ważne jest, żeby w równomierny sposób prowadzić działania wpływające na zdrowie mieszkańców miast. Skupiliśmy się na tym, co miasta robią w różnych obszarach, które mogą wpływać na zdrowsze życie mieszkańców. Trudno nam było porównywać choćby sieć szpitali, czy liczbę lekarzy przypadającą na mieszkańca, bo to zależy od tego, jaką funkcję miasto pełni w obszarze zdrowia. W Warszawie, Łodzi mamy bardzo mocno wyspecjalizowane centra zdrowia, które oferują usługi nie tylko dla mieszkańców tych miast, ale dla całej Polski. Po różnych analizach zespół doszedł do wniosku, że skupimy się na programach zdrowotnych” – tłumaczy prof. Chłoń Domińczak.

Liderzy poszczególnych kategorii:

• W kategorii Zdrowie liderem zostało Opole.
• W kategoriach: Ludność i Pokolenia oraz Usługi Społeczne i Komunalne zwyciężył Rzeszów. 
• W kategorii Edukacja liderem okazał się Białystok.
• W kategorii Mieszkalnictwo najlepsze są Gliwice.
• Miano lidera w kategorii Środowisko trafiło do Sopotu.
• W kategorii Infrastruktura zwyciężył Nowy Sącz.
• W kategorii Przestrzeń najlepszy wskaźnik osiągnęło Świnoujście. 

Co brano pod uwagę?

Analizie poddanych zostało ponad 2,5 tys. programów polityki zdrowotnej i działań w ramach Narodowego Programu Zdrowia, które pogrupowano na ponad 20 kategorii tematycznych. Żeby opracować ranking, wybrano dwa czynniki – liczbę programów i działań prozdrowotnych realizowanych przez poszczególnie miasta oraz ich średni koszt realizacji w przeliczeniu na mieszkańca. 

„Nie badaliśmy związków przyczynowo skutkowych, czyli jak faktycznie pieniądze, które miasta wydają na programy prozdrowotne przekładają się na zdrowie mieszkańców. Badaliśmy miasta na prawach powiatu, co wynikało z faktu, że korzystaliśmy z informacji dostępnych w Banku Danych Lokalnych GUS. Posiłkowaliśmy się Agencją Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji. Korzystaliśmy też z danych Centralnej Komisji Egzaminacyjnej. Przy doborze obszarów i wskaźników bazowaliśmy na doświadczeniu eksperckim, a także dobrych praktykach międzynarodowych” – wyjaśnia Agnieszka Chłoń – Domińczak.

W 2021 r. to Opole okazało się liderem pod względem liczby programów zdrowotnych i kwoty przeznaczonej z budżetu na te programy przypadającej na jednego mieszkańca. 

„Opole akurat pod kątem programów zdrowotnych było najlepsze, ale nie znalazło się na podium miast, które łącznie stwarzają warunki najlepsze dla mieszkańców” – wylicza prof. Chłoń-Domińczak.

Wśród kategorii programów przeanalizowanych w ramach obszaru Zdrowie uwzględniono m.in. programy przeciwdziałające rozwojowi chorób układu krążenia, przeciwdziałanie wadom postawy, działania ograniczające choroby układu oddechowego, ale także działania wspomagające poprawę prokreacji.

Obecnie około 60 proc. populacji w Polsce mieszka w miastach, a proces urbanizacji postępuje.

Z indeksu wynika, że:

• Warszawa wprowadziła aż 359 programów polityki zdrowotnej, średnia badanych miast wyniosła 42. Jednak najwięcej na zdrowie w przeliczeniu na mieszkańca wydały władze Opola i Chorzowa. 
• Blisko ¼ powierzchni Chorzowa i Olsztyna to tereny zielone. 
• Sopot wspiera aktywność fizyczną. Na 100 tys. ludzi przypada prawie 189 obiektów sportowych. Średnia dla Polski wyniosła 19,7. 
• Leszno to miasto przyjazne rowerzystom. Na 100 km2 przypada tam 186,4 km dróg rowerowych, a średnia z wszystkich miast wyniosła74,1 km. 

Czym jest Indeks Zdrowych Miast?

Jest to narzędzie, które szeroko obrazuje, jak miasta podchodzą do kluczowych kwestii związanych ze zdrowiem swoich mieszkańców. Wskazuje, które samorządy inwestują w tworzenie zrównoważonej przestrzeni miejskiej, edukację, środowisko i inne ważne dla rozwoju jednostek aspekty. W tym celu, w ramach indeksu dokładnej analizie poddane zostały m.in.: realizowane programy zdrowia publicznego, umieralność na wybrane choroby cywilizacyjne, powierzchnia terenów zielonych czy też jakość powietrza. 

Zgodnie z ogólnym zestawieniem Indeksu Zdrowych Miast 2022, Warszawa jest najzdrowszym miastem w Polsce. Obok niej na podium znalazły się Opole i Chorzów. 

Naukowcy zaangażowani w projekt chcieliby rozwijać indeks przez kolejne lata. Z pierwszą edycją badania starają się dotrzeć do włodarzy miast. Odbył się już pierwszy webinar, z udziałem przedstawicieli miast. Planują także przeprowadzenie ankiety wśród mieszkańców miast, żeby w bezpośrednich pytaniach dowiedzieć się więcej, co miasta robią dla mieszkańców. Bo poza programami prozdrowotnymi zarejestrowanymi w Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, niektóre miasta prowadzą szereg innych działań. 

„Mamy nadzieję, że Indeks posłuży w rekomendowaniu działań, dobrych praktyk, aby były rozpowszechniane w miastach. Otrzymaliśmy szereg uwag od miast, które pozwolą nam na udoskonalenie indeksu” – mówi Agnieszka Chłoń – Domińczak. 

Twórcami indeksu są: Grupa LUX MED, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie oraz Fundacja Gospodarki i Administracji Publicznej.

Źródło:
Informacje prasowe dotyczące Indeksu Zdrowych Miast.
Pełne zestawienia w Raporcie Indeks Zdrowych Miast
 

Dystrybucja: pap-mediaroom.pl

„Gry tego typu – oprócz warstwy informacyjnej – niosą także spory ładunek emocji i mogą być stymulatorem zachowań niepożądanych społecznie. Tak jak choćby seria gier Grand Theft Auto, której fabuła polega na popełnianiu przestępstw bądź innych czynów o charakterze niemoralnym. Wielu graczy wspomina misję +No Russian+ w grze Call of Duty Modern Warfare 2, w której gracz uczestniczy w ataku terrorystycznym połączonym z masowym rozstrzeliwaniem osób zgromadzonych na lotnisku” – wyjaśnił dr Piątkowski.

Łódzki naukowiec zaobserwował, że odesłanie do międzynarodowego prawa humanitarnego, ograniczającego skalę zniszczenia i przemocy, następuje w grach w bardzo zróżnicowanym stopniu. Niektórzy ich producenci odgórnie wykluczają możliwość pojawienia się cywilów na polu walki, zapominając jednak, że również kombatanci są przedmiotem praw i obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego.

„Inne gry wręcz afirmują czynienie z ludności cywilnej obiektu ataku – np. zdobycie osady w serii Total War, gdzie gracz może zadecydować o unicestwieniu ludności. Na przeciwnym biegunie znajdują się takie tytuły jak ARMA III, gdzie we współpracy z Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża przygotowano dodatek do tego symulatora współczesnego pola walki pod nazwą +Laws of War+. Gracz ma do wyboru kilka scenariuszy związanych z prowadzeniem działań wojennych, ale z zachowaniem przepisów międzynarodowego prawa humanitarnego” – zaznaczył badacz.

Łódzki prawnik, w pracy realizowanej w ramach konkursu Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza (IDUB), podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie, czy w grach komputerowych osadzonych fabularnie w warunkach konfliktu zbrojnego, zachowanie gracza jest w jakikolwiek sposób nacechowane bądź determinowane normami międzynarodowego prawa humanitarnego. Chciałby też zbadać, na ile państwa, które są zobowiązane do wdrażania norm ius in bello „we wszystkich okolicznościach”, mogą i powinny wpływać na producentów gier komputerowych celem promowania prawa humanitarnego także w wirtualnej rzeczywistości.

Z obserwacji ekspertów wynika, że poziom atrakcyjności, skomplikowania graficznego i fabularnego gier ciągle rośnie, a ich popularność zwiększyła się dodatkowo w czasie pandemii COVID-19. Według danych udostępnionych przez firmę Valve, właściciela serwisu Steam – największej platformy do gier na komputerach osobistych – w szczytowym okresie lockdownu w kwietniu 2020 roku, zarejestrowano prawie 24 mln użytkowników z całego świata zalogowanych jednocześnie, z czego blisko 7 mln grających w tym samym czasie w gry oferowane przez tę platformę. Ten rekordowy wynik został pobity podczas kolejnego lockdownu na początku 2021 r. – odnotowano wówczas blisko 27 mln użytkowników zalogowanych w tym samym momencie.

Źródło informacji: Nauka w Polsce